Step into your energy and let it move you forward

Ik kom toe - zoals gewoonlijk - met vertraging. Niet omdat ik te laat vertrokken ben, maar omdat ik geen gps-gen heb.  Uit het berichtje dat ik onderweg ontvang, begrijp ik dat mijn afspraak met een Italiaan is. De blonde man die me verwelkomt ziet er allesbehalve Italiaans uit, tot ik hoor dat hij al jaren in Portugal woont. Opgelost. De kennismaking gebeurt in het Engels. Mijn twee jaar Duolingo Italiaans laten me nog niet toe om in het Italiaans te keuvelen. Fabio vraagt naar mijn ervaring met ademtechnieken. Fier vertel ik over mijn yogalessen van tien jaar geleden, waarin ik leerde om via de buik te ademen. Achteraf gezien is dit best naïef. Ik ben een complete leek. Fabio peilt geduldig naar mijn intentie: wil ik technieken leren, inzichten krijgen, of liever – via de ademhaling – het onbewuste terrein betreden? Ik ben gekomen voor het onbekende. Dus kies ik resoluut voor het diepe water. Dat vraagt om volledige overgave. Iets waarop Fabio me grondig wil voorbereiden. F...

I arrive - as usual - with a delay. Not because I left too late, but because I was born without a GPS gene. From the message I receive on the way, I understand my appointment is with an Italian. The blonde man who greets me doesn’t look Italian at all - until he tells me he’s been living in Portugal for years. That explains it. The introduction happens in English. Two years of Duolingo haven’t quite prepared me for small talk in Italian. Fabio asks about my experience with breathing techniques. Proudly, I tell him about my yoga classes from ten years ago, where I learned to breathe through my belly. In hindsight… quite naive. I’m a total beginner. Fabio gently explores my intention: Do I want to learn techniques, gain insights, or rather - through breath - access the unconscious? I came looking for the unknown. So I choose the deep dive. That calls for total surrender — something Fabio wants to prepare me for thoroughly. He gives me a small taste of what’s to come. We...

 I don’t quite remember when it all began - this go with the flow mindset. What I do remember is this: the first time I looked back on a situation and suddenly realized that something I once saw as difficult or negative turned out to be exactly what I needed. That way of “looking back differently” touched something fundamental in me. And gradually, as I changed how I viewed the past, I also began to see the present in a new light. My intuition urged me to take it one step further: to trust blindly, to surrender fully. At first, this felt awkward — as if I were stepping into nothingness. And yet… again and again, I’ve found that this ‘nothing’ actually holds me. Once I understood that, go with the flow became a kind of test. I started small, with things that didn’t really matter. Then gradually, I began giving the benefit of the doubt to situations where I’d normally hit the control button quickly. After trust came practice. Case by case. Now, every experience is something I check a...

 Ik weet niet meer precies wanneer het allemaal begonnen is – die go with the flow -houding. Wat ik me wél herinner, is dit: de eerste keer dat ik terugkeek op een situatie en besefte dat iets wat ooit moeilijk of negatief leek, precies bleek wat ik nodig had. Die manier van “anders terugkijken” raakte iets fundamenteels in mij. En stilaan, terwijl ik anders naar het verleden leerde kijken, begon ik ook het heden in een nieuw licht te zien. Mijn intuïtie duwde me een stap verder: om blindelings te vertrouwen, om me volledig over te geven. In het begin voelde dat ongemakkelijk – alsof ik in het niets stapte. En toch… telkens opnieuw bleek: dat ‘niets’ draagt mij. Eens ik dat begreep, werd go with the flow een soort test. Ik begon klein, met dingen die er niet echt toe deden. Geleidelijk gaf ik het voordeel van de twijfel aan situaties waarin ik normaal snel op de controleknop zou drukken. Na vertrouwen kwam oefening. Geval per geval. Elke ervaring toetste ik af aan een g...

Sometimes the world stops— and at the same time, everything keeps turning. It happened a few days later. My head felt both empty and full. I went to the butcher’s — not because I craved meat, but because Mama and I had to eat. There was a queue. People chatted. The doorbell chimed every time someone walked in. The counter gleamed, cold and spotless. A child pressed its fingers against the glass and looked at me, almost teasing. I noticed, but didn’t respond. “What can I get you, madam?” The woman ahead of me hesitated. “Half a kilo of fine sausages, please.” Life, apparently, went on! Bluntly. Effortlessly. While mine had come to a full stop.  I walked home. On foot, like I so often do. Still recovering. Somehow I ended up on a path I knew, but hadn’t chosen. And right there, beneath an old weeping willow, it happened. My pace slowed until I stood still. He couldn’t have picked a more fitting place — grieving beneath a grieving tree. My heart quickened, yet I wasn’t afrai...

Soms stopt de wereld, en tegelijk draait alles gewoon door. Het gebeurde enkele dagen erna. Mijn hoofd voelde leeg en vol tegelijk. Ik ging naar de beenhouwer - niet omdat ik zin in vlees had, maar omdat mama en ik moesten eten. Er stond een rij. Mensen babbelden. De deurbel tingelde telkens iemand binnenkwam. De toonbank glansde koel en proper. Een kind drukte met zijn vingers tegen het glas, terwijl het me uitdagend aankeek. Ik nam het waar maar reageerde niet. "Wat mag het zijn, mevrouw?"  De vrouw voor me dacht even na. “Doe maar vijfhonderd gram fijne saucissen.” Het leven ging dus verder! Ongegeneerd. Vanzelfsprekend. Terwijl bij mij alles stilstond. Ik liep naar huis, te voet zoals zo vaak. Nog steeds aan het bekomen. Ik kwam op een pad dat ik kende, maar niet had gekozen. En precies daar, onder een oude treurwilg, gebeurde het. Mijn stappen vertraagden tot ik stil stond. Hij kon geen toepasselijker plaats gekozen hebben, treurend onder de treurwilg. Mijn hart versne...

My work with infrared panels taught me the difference between shortwave, medium wave, and longwave. But really, you don’t need to know anything about infrared to sense whether you’re on the same wavelength with someone, do you? I definitely feel on the same wavelength with Denise Linn, who wrote a book about energy cords. She goes one step further: you can feel connected to someone who lives thousands of kilometers away. And that feeling isn’t limited to people — it can also exist between you and a place . I often read about people arriving somewhere and thinking: I’ve been here before , even though they’ve never set foot there. The place feels so familiar that it’s hard to explain. An uncle of mine was even convinced he had lived in Spain in a previous life. His wife laughed it off, but to him, it truly felt that way. I’ve never felt it that strongly myself, but I do know you can be drawn to a place. That sometimes you make choices that don’t seem logical — but they feel r...

Mijn werk met infraroodpanelen leerde me het verschil tussen korte golf, middellange golf en lange golf. Maar eigenlijk hoef je helemaal niets te weten over infrarood om te voelen of je met iemand op dezelfde golflengte zit, toch? Ik zit alvast op dezelfde golflengte met Denise Linn, die een boek schreef over energiekoorden. Zij gaat nog een stap verder: je kunt je verbonden voelen met iemand die duizenden kilometers verder woont. En dat gevoel beperkt zich niet alleen tot mensen — het kan er ook zijn tussen jou en een plek . Ik lees vaak over mensen die ergens aankomen en denken: hier ben ik al geweest, terwijl ze er nog nooit een voet hebben gezet. De plek voelt zó vertrouwd, dat het moeilijk uit te leggen is. Een nonkel van mij was er zelfs van overtuigd dat hij al eerder in Spanje had gewoond. Zijn vrouw lachte het weg, maar voor hem voelde het écht zo. Zelf heb ik dat nooit zo sterk ervaren, maar ik wéét wel dat je je aangetrokken kunt voelen tot een plek. Dat je soms keuzes maak...

I already knew, for a while. If my book wanted to grow the way I felt it – nourished from my deepest self, yet still with enough words, sentences, images – then I didn’t need to do more. I needed to do less. Trust. Trust. As if that theme kept returning to my path, gently and patiently, again and again. Because every time I let go and learn to trust what’s coming, things begin to flow. The most beautiful images rise to the surface on their own. They don’t push. They appear. Take the walking weekend with friends in Halle. My old self – dutiful, disciplined – would, knowing I was going away, have tried to ‘make up for lost time’ in advance. But that’s not how energy works. That’s not how my book wants to be written. That weekend, everything unfolded effortlessly. We “happened” to discover it was Heritage Day – a full tour was ready for us. We got the flyer at check-in, at Villa Servais. One of us suggested we follow the proposed route. And so we stepped together into the...

Ik wist het eigenlijk al langer. Als mijn boek wilde groeien zoals ik het voelde – gevoed vanuit mijn diepste zelf, maar toch met voldoende woorden, zinnen, beelden – dan moest ik niet méér doen, maar juist minder. Vertrouwen. Vertrouwen. Alsof dat thema steeds opnieuw, zacht en geduldig, op mijn pad werd gelegd. Want telkens wanneer ik het loslaat en leer vertrouwen op wat komt, begint het te stromen. Dan komen de mooiste beelden vanzelf naar boven. Ze dringen zich niet op. Ze verschijnen. Neem nu het wandelweekend met vrienden in Halle. Mijn oude zelf – plichtsbewust, gedisciplineerd – zou, wetende dat ik op weekend ging, vooraf geprobeerd hebben om ‘de verloren tijd’ in te halen. Maar dat is niet hoe energie werkt. Dat is niet hoe mijn boek geschreven wil worden. Tijdens dat weekend gebeurde alles vanzelf. We ontdekten ‘bij toeval’ dat het Open Monumentendag was – een volledige tour lag voor ons klaar. De flyer kregen we bij het inchecken in Villa Servais. Eén iemand ste...

It began in the spring of 2020. The year of Van Eyck. Don’t ask me why, but something about it stirred something deep inside me. It was a Saturday. At the time, I loved my little rituals. A fresh cup of coffee. The silence of the morning. The weekend magazine spread open in front of me. As I read the pages about the Jan van Eyck exhibition ( Optical Illusion – MSK Ghent ), I suddenly felt it: warm and cold at the same time. My body knew before I did. Me, someone who actually knows very little about art — felt an irresistible pull to that magnificent exhibition in Ghent. With my husband and son by my side, I wandered through it — and just kept wandering, long after they were already waiting for me in the cafeteria. I remember walking back to the painting of Jan van Eyck’s wife. I lingered there, as if expecting her to tell me why I was so deeply triggered.      Jan Van Eyck’s Wife She didn’t say a word. But I felt that one day I would unravel her secret. I co...

Het begon in het voorjaar van 2020. Het jaar van Van Eyck. Vraag me niet waarom, maar dat raakte iets in mij. Het was een zaterdag. In die tijd genoot ik van kleine rituelen. Een verse koffie. De stilte van de ochtend. Het weekendmagazine dat opengeslagen voor me lag. Toen ik de pagina’s over de tentoonstelling van Jan van Eyck (Optische illusie – MSK Gent) las, voelde ik het plots: warm en koud tegelijk. Mijn lichaam wist het voor ik het zelf begreep. Ik, die eigenlijk weinig van kunst weet, voelde een onweerstaanbare drang om naar die magnifieke tentoonstelling in Gent te gaan. Met man en zoon aan mijn zijde liep ik daar rond — en bleef maar rondlopen, terwijl zij al lang in de cafetaria op mij zaten te wachten. Ik herinner me dat ik terugliep naar het schilderij van de vrouw van Jan van Eyck. Ik bleef ervoor drentelen, alsof ik verwachtte dat zij me zou vertellen waarom ik zó getriggerd was.                      ...

Die ochtend moest er met spoed een pakket verstuurd worden. De exacte inhoud weet ik niet meer, maar het was cruciaal dat het zo snel mogelijk op de juiste bestemming aankwam. Daarom besloot ik het zelf af te geven bij de dichtstbijzijnde depot, om zeker te zijn dat alles vlot zou verlopen. In het kader van mijn boek luister ik vaak naar podcasts over historische figuren. Snel typte ik "Johanna Bourbon" in, de vrouw van Koning Karel V. Maar "door een knipoog van het universum" kwam ik uit bij Johanna White. Met gefronste wenkbrauwen reed ik verder. "Huh? Whiskey?" dacht ik, terwijl mijn vinger al richting de pauzeknop bewoog. Verkeerde Johanna? Even twijfelde ik of ik een andere podcast moest kiezen, maar mijn nieuwsgierigheid won het. Misschien zat er toch iets interessants in dit verhaal verborgen. Een vrouw die zich niet liet breken Niet veel later arriveerde ik bij de depot. Een winkelbediende adviseerde me om alles in één doos te steken, zodat er niet...