Ademen

Ik kom toe - zoals gewoonlijk - met vertraging. Niet omdat ik te laat vertrokken ben, maar omdat ik geen gps-gen heb. 

Uit het berichtje dat ik onderweg ontvang, begrijp ik dat mijn afspraak met een Italiaan is. De blonde man die me verwelkomt ziet er allesbehalve Italiaans uit, tot ik hoor dat hij al jaren in Portugal woont. Opgelost. De kennismaking gebeurt in het Engels. Mijn twee jaar Duolingo Italiaans laten me nog niet toe om in het Italiaans te keuvelen.

Fabio vraagt naar mijn ervaring met ademtechnieken. Fier vertel ik over mijn yogalessen van tien jaar geleden, waarin ik leerde om via de buik te ademen.
Achteraf gezien is dit best naïef. Ik ben een complete leek.

Fabio peilt geduldig naar mijn intentie: wil ik technieken leren, inzichten krijgen, of liever – via de ademhaling – het onbewuste terrein betreden?
Ik ben gekomen voor het onbekende. Dus kies ik resoluut voor het diepe water.

Dat vraagt om volledige overgave. Iets waarop Fabio me grondig wil voorbereiden.
Fabio laat me alvast ‘voelen’ wat me te wachten staat. We ademen in een cirkelvormig ritme en plots voel ik een lichte trance.
Ik ben verbaasd. Kun je dit echt voelen… gewoon door te ademen ?

Mijn nieuwsgierigheid is gewekt. Nu wil ik all the way gaan.

Maar nu is het mijn beurt om hem te waarschuwen:
“Ik ben niet de makkelijkste klant. Ik zit sterk in mijn hoofd. En als ik dan eindelijk ontspan, val ik vaak gewoon in slaap.”

Niet echt ideaal bij bewust ademen.
Gelukkig heeft Fabio ook daar een plan voor: hij zal me wakker houden als ik wegdrijf, en afremmen als ik te snel ga.

En dan beginnen we.
In het begin denk ik nog: “Oei, dit wordt niets.” Maar ik blijf geduldig zijn aanwijzingen volgen.
Wanneer mijn vingers beginnen te tintelen - zoals hij had voorspeld - voel ik me steeds dieper zakken.

Plots wordt mijn sacraalchakra heel warm.
Er overvalt me een gevoel van paniek. De paniek ebt langzaamaan weg als ik een andere dimensie binnenstap.
Ik zie ogen, van een dier - een leeuw, denk ik.
Daarna gezichten, snel opeenvolgend en sterk op elkaar gelijkend, flarden die ik niet kan thuisbrengen.
Misschien zijn het herinneringen uit vorige levens. Ik weet het niet. Maar het is een fijn gevoel en ik wil graag meer ontdekken.

Dan begint mijn wortelchakra te gloeien.
Weer paniek. En opnieuw ga ik voorbij die grens.
Mijn armen voelen nu als vleugels. Alsof ik kan vliegen.

Ondertussen blijf ik alles horen: voetgangers die passeren, stemmen, auto's op straat. 
En toch blijf ik in trance, nieuwsgierig naar wat nog gaat komen.

Een lichttunnel. 
Opnieuw de ogen van de leeuw.
En de geruststellende stem van Fabio, die me de hele tijd begeleidt.

Ik voel me veilig.
Dankbaar dat hij de tijd heeft genomen om me hierop voor te bereiden.

Na een zorgeloze tijd brengt hij me voorzichtig terug.
Het ijle gevoel in mijn hoofd is er weer. Alles moet zacht ontwaken.

Ik besef nu dat ademen – iets zo eenvoudigs – zo diep kan gaan.
Ik begrijp nu beter wat mensen bedoelen als ze zeggen dat ze in een roes zijn.
Zonder middelen. Alleen adem.

Na afloop praten we nog even.
Ik vraag Fabio wat hem op dit pad heeft gebracht. Het begon eenvoudig, vertelt hij. Als jongeman hielp hij mensen tot rust komen die in paniek raakten voor een tandartsbehandeling bij zijn moeder.

Dat herken ik. Mijn zoon weigerde ooit zijn mond open te doen bij de tandarts, tot ik hem vertelde dat ik daar zelf ook in behandeling was. Pas toen ontspande hij en liet hij het toe.
Zoals ik mijn zoon tot rust bracht met mijn woorden, zo hielp Fabio anderen kalmeren met hun ademhaling.

Vanuit dat eenvoudige begin, en met een ingenieursdiploma op zak, vond hij zijn echte roeping: mensen begeleiden om via ademhaling dichter bij zichzelf te komen. Soms ligt je missie niet in wat je gestudeerd hebt, maar in wat vanzelf gebeurt.

Zo eenvoudig als gewoon… ademen.