Op dezelfde golflengte

Mijn werk met infraroodpanelen leerde me het verschil tussen korte golf, middellange golf en lange golf.

Maar eigenlijk hoef je helemaal niets te weten over infrarood om te voelen of je met iemand op dezelfde golflengte zit, toch?

Ik zit alvast op dezelfde golflengte met Denise Linn, die een boek schreef over energiekoorden.

Zij gaat nog een stap verder: je kunt je verbonden voelen met iemand die duizenden kilometers verder woont.

En dat gevoel beperkt zich niet alleen tot mensen — het kan er ook zijn tussen jou en een plek.

Ik lees vaak over mensen die ergens aankomen en denken: hier ben ik al geweest,

terwijl ze er nog nooit een voet hebben gezet.

De plek voelt zó vertrouwd, dat het moeilijk uit te leggen is.

Een nonkel van mij was er zelfs van overtuigd dat hij al eerder in Spanje had gewoond.

Zijn vrouw lachte het weg, maar voor hem voelde het écht zo.

Zelf heb ik dat nooit zo sterk ervaren, maar ik wéét wel dat je je aangetrokken kunt voelen tot een plek.

Dat je soms keuzes maakt die niet logisch lijken, maar wel kloppen.

Omdat je buik het zegt. Omdat je lichaam het weet.

Het lichaam fluistert.

Zonder drama, zonder eisen.

Maar wel met richting.

Zoals in Orvieto, die zomer van 2021.

Ik had een lijstje met mogelijke vakantieplekken,

maar er was er eentje die resoneerde.

Ik zei er niets over en liet de keuze aan mijn man.

Hij haalde die plek er moeiteloos uit.

Alsof het al beslist was.

Alsof mijn lichaam de boodschap al had doorgeseind naar het zijne.

Alsof de plek riep - en wij alleen hoefden te volgen.

Niet zoeken. Niet pushen. Gewoon ontvangen.

En precies daar,

speelde bij het inchecken ons huwelijksliedje.

Een Engels liedje - in het binnenland van Italië,

waar ik de rest van het verblijf geen woord Engels meer hoorde…
Toeval?

Later las ik in de brochure dat de abdij ooit het zomerverblijf was van een paus,

en van zoveel andere kardinalen.

Als ik even in de huid moest kruipen van de pausen in mijn boek,

dan was dit wel de ideale plek, toch?

In mijn boek komt de periode aan bod van het conflict tussen twee pausen,

de verdeeldheid tussen Rome en Avignon.

Maar daar, in La Badia, voelde ik enkel harmonie.

Geen pausengeschillen,

wel inspiratie — door de hoge, bewaarde toren die uitkijkt op de Dom van Orvieto.

Het moment waarop we 's avonds het oude centrum van Orvieto gingen verkennen, vergeet ik nooit.

We parkeerden de auto op de grote parking aan de rand van de stad -

in de smalle steegjes van het historisch centrum raak je met iets groters dan een Fiat Punto toch niet ver.

Met de lift gingen we omhoog,

want Orvieto ligt bovenop een heuvel.

En toen we bovenkwamen…
Alsof we een filmset binnenstapten.

Of beter nog: alsof we de Middeleeuwen zelf binnenwandelden.

Dat eerste moment. Die plek.

Ze staan op mijn netvlies gegrift.

                                                                                                                         

Een plek waar geschiedenis ademt,

en waar ik die geschiedenis ook daadwerkelijk kon vóelen.

Waar stilte spreekt.

En waar mijn boek — onbewust — alweer op mij wachtte.

Ik vertelde al eerder dat ik vertrouw op mijn instinct.

Alsof mijn onderbewustzijn me steeds gidst naar wat goed is voor mij.

En als ik dan hoor dat sommige mensen zelfs op vakantie niet tot rust komen,

alsof ze hun hoofd meenemen maar hun lichaam thuislaten,

dan besef ik opnieuw wat ik zo vaak zeg:

de sleutel ligt altijd bij jezelf.

Vergeet niet te luisteren naar wat subtiel aanwezig is.

Want anders mis je precies dát wat rust brengt.

Het lichaam weet de weg,

zelfs als het hoofd nog twijfelt.

Durf jij je lichaam te vertrouwen als gids — ook op reis?

Photo 4 :  vecteezy_orvieto-italy-september-medieval-alley-of-the-city