Doorgaan naar hoofdcontent

Op dezelfde golflengte

Mijn werk met infraroodpanelen leerde me het verschil tussen korte golf, middellange golf en lange golf.
Maar eigenlijk hoef je helemaal niets te weten over infrarood om te voelen of je met iemand op dezelfde golflengte zit, toch?

Ik zit alvast op dezelfde golflengte met Denise Linn, die een boek schreef over energiekoorden.
Zij gaat nog een stap verder: je kunt je verbonden voelen met iemand die duizenden kilometers verder woont.
En dat gevoel beperkt zich niet alleen tot mensen — het kan er ook zijn tussen jou en een plek.

Ik lees vaak over mensen die ergens aankomen en denken: hier ben ik al geweest,
terwijl ze er nog nooit een voet hebben gezet.
De plek voelt zó vertrouwd, dat het moeilijk uit te leggen is.
Een nonkel van mij was er zelfs van overtuigd dat hij al eerder in Spanje had gewoond.
Zijn vrouw lachte het weg, maar voor hem voelde het écht zo.

Zelf heb ik dat nooit zo sterk ervaren, maar ik wéét wel dat je je aangetrokken kunt voelen tot een plek.
Dat je soms keuzes maakt die niet logisch lijken, maar wel kloppen.
Omdat je buik het zegt. Omdat je lichaam het weet.
Het lichaam fluistert.
Zonder drama, zonder eisen.
Maar wel met richting.

Zoals in Orvieto, die zomer van 2021.
Ik had een lijstje met mogelijke vakantieplekken,
maar er was er eentje die resoneerde.
Ik zei er niets over en liet de keuze aan mijn man.
Hij haalde die plek er moeiteloos uit.
Alsof het al beslist was.
Alsof mijn lichaam de boodschap al had doorgeseind naar het zijne.
Alsof de plek riep - en wij alleen hoefden te volgen.
Niet zoeken. Niet pushen. Gewoon ontvangen.
En precies daar,
speelde bij het inchecken ons huwelijksliedje.
Een Engels liedje - in het binnenland van Italië,
waar ik de rest van het verblijf geen woord Engels meer hoorde…
Toeval?



Later las ik in de brochure dat de abdij ooit het zomerverblijf was van een paus,
en van zoveel andere kardinalen.
Als ik even in de huid moest kruipen van de pausen in mijn boek,
dan was dit wel de ideale plek, toch?
In mijn boek komt de periode aan bod van het conflict tussen twee pausen,
de verdeeldheid tussen Rome en Avignon.
Maar daar, in La Badia, voelde ik enkel harmonie.
Geen pausengeschillen,
wel inspiratie — door de hoge, bewaarde toren die uitkijkt op de Dom van Orvieto.



Het moment waarop we 's avonds het oude centrum van Orvieto gingen verkennen, vergeet ik nooit.
We parkeerden de auto op de grote parking aan de rand van de stad -
in de smalle steegjes van het historisch centrum raak je met iets groters dan een Fiat Punto toch niet ver.
Met de lift gingen we omhoog,
want Orvieto ligt bovenop een heuvel.
En toen we bovenkwamen…
Alsof we een filmset binnenstapten.
Of beter nog: alsof we de Middeleeuwen zelf binnenwandelden.
Dat eerste moment. Die plek.
Ze staan op mijn netvlies gegrift.


                                                                                                                         
Een plek waar geschiedenis ademt,
en waar ik die geschiedenis ook daadwerkelijk kon vóelen.
Waar stilte spreekt.
En waar mijn boek — onbewust — alweer op mij wachtte.
Ik vertelde al eerder dat ik vertrouw op mijn instinct.
Alsof mijn onderbewustzijn me steeds gidst naar wat goed is voor mij.

En als ik dan hoor dat sommige mensen zelfs op vakantie niet tot rust komen,
alsof ze hun hoofd meenemen maar hun lichaam thuislaten,
dan besef ik opnieuw wat ik zo vaak zeg:
de sleutel ligt altijd bij jezelf.
Vergeet niet te luisteren naar wat subtiel aanwezig is.
Want anders mis je precies dát wat rust brengt.
Het lichaam weet de weg,
zelfs als het hoofd nog twijfelt.

Durf jij je lichaam te vertrouwen als gids — ook op reis?

Photo 4 :  vecteezy_orvieto-italy-september-medieval-alley-of-the-city

Labels:

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Healing walk

Sometimes the world stops— and at the same time, everything keeps turning. It happened a few days later. My head felt both empty and full. I went to the butcher’s — not because I craved meat, but because Mama and I had to eat. There was a queue. People chatted. The doorbell chimed every time someone walked in. The counter gleamed, cold and spotless. A child pressed its fingers against the glass and looked at me, almost teasing. I noticed, but didn’t respond. “What can I get you, madam?” The woman ahead of me hesitated. “Half a kilo of fine sausages, please.” Life, apparently, went on! Bluntly. Effortlessly. While mine had come to a full stop.  I walked home. On foot, like I so often do. Still recovering. Somehow I ended up on a path I knew, but hadn’t chosen. And right there, beneath an old weeping willow, it happened. My pace slowed until I stood still. He couldn’t have picked a more fitting place — grieving beneath a grieving tree. My heart quickened, yet I wasn’t afrai...
1 reactie
Meer lezen

Breathing

I arrive - as usual - with a delay. Not because I left too late, but because I was born without a GPS gene. From the message I receive on the way, I understand my appointment is with an Italian. The blonde man who greets me doesn’t look Italian at all - until he tells me he’s been living in Portugal for years. That explains it. The introduction happens in English. Two years of Duolingo haven’t quite prepared me for small talk in Italian. Fabio asks about my experience with breathing techniques. Proudly, I tell him about my yoga classes from ten years ago, where I learned to breathe through my belly. In hindsight… quite naive. I’m a total beginner. Fabio gently explores my intention: Do I want to learn techniques, gain insights, or rather - through breath - access the unconscious? I came looking for the unknown. So I choose the deep dive. That calls for total surrender — something Fabio wants to prepare me for thoroughly. He gives me a small taste of what’s to come. We...
Een reactie posten
Meer lezen

Ademen

Ik kom toe - zoals gewoonlijk - met vertraging. Niet omdat ik te laat vertrokken ben, maar omdat ik geen gps-gen heb.  Uit het berichtje dat ik onderweg ontvang, begrijp ik dat mijn afspraak met een Italiaan is. De blonde man die me verwelkomt ziet er allesbehalve Italiaans uit, tot ik hoor dat hij al jaren in Portugal woont. Opgelost. De kennismaking gebeurt in het Engels. Mijn twee jaar Duolingo Italiaans laten me nog niet toe om in het Italiaans te keuvelen. Fabio vraagt naar mijn ervaring met ademtechnieken. Fier vertel ik over mijn yogalessen van tien jaar geleden, waarin ik leerde om via de buik te ademen. Achteraf gezien is dit best naïef. Ik ben een complete leek. Fabio peilt geduldig naar mijn intentie: wil ik technieken leren, inzichten krijgen, of liever – via de ademhaling – het onbewuste terrein betreden? Ik ben gekomen voor het onbekende. Dus kies ik resoluut voor het diepe water. Dat vraagt om volledige overgave. Iets waarop Fabio me grondig wil voorbereiden. F...
Een reactie posten
Meer lezen