Doorgaan naar hoofdcontent

Mee met de stroom – hoe mijn boek me leert te vertrouwen

Ik wist het eigenlijk al langer.

Als mijn boek wilde groeien zoals ik het voelde – gevoed vanuit mijn diepste zelf,
maar toch met voldoende woorden, zinnen, beelden –
dan moest ik niet méér doen, maar juist minder.
Vertrouwen. Vertrouwen.
Alsof dat thema steeds opnieuw, zacht en geduldig, op mijn pad werd gelegd.

Want telkens wanneer ik het loslaat en leer vertrouwen op wat komt,
begint het te stromen.
Dan komen de mooiste beelden vanzelf naar boven.
Ze dringen zich niet op. Ze verschijnen.

Neem nu het wandelweekend met vrienden in Halle.
Mijn oude zelf – plichtsbewust, gedisciplineerd – zou, wetende dat ik op weekend ging, vooraf geprobeerd hebben om ‘de verloren tijd’ in te halen.
Maar dat is niet hoe energie werkt.
Dat is niet hoe mijn boek geschreven wil worden.

Tijdens dat weekend gebeurde alles vanzelf.
We ontdekten ‘bij toeval’ dat het Open Monumentendag was – een volledige tour lag voor ons klaar. De flyer kregen we bij het inchecken in Villa Servais.
Eén iemand stelde voor om de voorgestelde route te volgen.
En zo stapten we samen de kathedraal van Halle binnen.
Een bouwwerk dat perfect paste binnen de tijdsspanne van mijn boek. Dat wist ik.
Maar wat ik niet wist…

… was dat de tour ons verder zou leiden naar een zaaltje, recht tegenover de kerk.
Een plek in opbouw – letterlijk én figuurlijk – waar mensen die even de weg kwijt zijn, weer op adem kunnen komen.
Een ontmoetingsplek, zacht en open.

En net daar, in die ruimte van herstel, was ooit de herberg waar Filips de Stoute zijn laatste adem uitblies.
Ik zou deze zaal nooit gevonden hebben.
Nooit geweten hebben wat ik nu weet.
Het voelde alsof ik daar ter plekke móést zijn,
om te kunnen verbinden met Filips de Stoute – zijn geloof, zijn stilte, zijn loslaten, zijn alles…
Het leven had hem veel gegeven.
Maar daar, in die herberg,
moest ook hij alles loslaten – en vertrouwen in het onbekende.

En toen werd het pas echt duidelijk:
ook mijn boek vraagt om dat vertrouwen.
Om beelden die niet gedwongen willen worden.
Om gevoelens die net willen doordringen, zacht en traag.

Soms is één beeld, één gevoel, genoeg voor een hele week schrijven.

Ik probeer niet langer de tijd in te halen. Niet langer te schrijven tegen een deadline.
Ik volg. Ik kijk. Ik voel.
Ik ga mee met de flow.
En plots, op de minst verwachte plek…
valt alles op z’n plaats.

Wat zou er gebeuren als iedereen even niets ‘moet’… en het leven laat spreken?




Labels:

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Healing walk

Sometimes the world stops— and at the same time, everything keeps turning. It happened a few days later. My head felt both empty and full. I went to the butcher’s — not because I craved meat, but because Mama and I had to eat. There was a queue. People chatted. The doorbell chimed every time someone walked in. The counter gleamed, cold and spotless. A child pressed its fingers against the glass and looked at me, almost teasing. I noticed, but didn’t respond. “What can I get you, madam?” The woman ahead of me hesitated. “Half a kilo of fine sausages, please.” Life, apparently, went on! Bluntly. Effortlessly. While mine had come to a full stop.  I walked home. On foot, like I so often do. Still recovering. Somehow I ended up on a path I knew, but hadn’t chosen. And right there, beneath an old weeping willow, it happened. My pace slowed until I stood still. He couldn’t have picked a more fitting place — grieving beneath a grieving tree. My heart quickened, yet I wasn’t afrai...
1 reactie
Meer lezen

Breathing

I arrive - as usual - with a delay. Not because I left too late, but because I was born without a GPS gene. From the message I receive on the way, I understand my appointment is with an Italian. The blonde man who greets me doesn’t look Italian at all - until he tells me he’s been living in Portugal for years. That explains it. The introduction happens in English. Two years of Duolingo haven’t quite prepared me for small talk in Italian. Fabio asks about my experience with breathing techniques. Proudly, I tell him about my yoga classes from ten years ago, where I learned to breathe through my belly. In hindsight… quite naive. I’m a total beginner. Fabio gently explores my intention: Do I want to learn techniques, gain insights, or rather - through breath - access the unconscious? I came looking for the unknown. So I choose the deep dive. That calls for total surrender — something Fabio wants to prepare me for thoroughly. He gives me a small taste of what’s to come. We...
Een reactie posten
Meer lezen

Ademen

Ik kom toe - zoals gewoonlijk - met vertraging. Niet omdat ik te laat vertrokken ben, maar omdat ik geen gps-gen heb.  Uit het berichtje dat ik onderweg ontvang, begrijp ik dat mijn afspraak met een Italiaan is. De blonde man die me verwelkomt ziet er allesbehalve Italiaans uit, tot ik hoor dat hij al jaren in Portugal woont. Opgelost. De kennismaking gebeurt in het Engels. Mijn twee jaar Duolingo Italiaans laten me nog niet toe om in het Italiaans te keuvelen. Fabio vraagt naar mijn ervaring met ademtechnieken. Fier vertel ik over mijn yogalessen van tien jaar geleden, waarin ik leerde om via de buik te ademen. Achteraf gezien is dit best naïef. Ik ben een complete leek. Fabio peilt geduldig naar mijn intentie: wil ik technieken leren, inzichten krijgen, of liever – via de ademhaling – het onbewuste terrein betreden? Ik ben gekomen voor het onbekende. Dus kies ik resoluut voor het diepe water. Dat vraagt om volledige overgave. Iets waarop Fabio me grondig wil voorbereiden. F...
Een reactie posten
Meer lezen