Ik wist het eigenlijk al langer.
Als mijn boek wilde groeien zoals ik het voelde – gevoed vanuit mijn diepste zelf,
maar toch met voldoende woorden, zinnen, beelden –
dan moest ik niet méér doen, maar juist minder.
Vertrouwen. Vertrouwen.
Alsof dat thema steeds opnieuw, zacht en geduldig, op mijn pad werd gelegd.
Want telkens wanneer ik het loslaat en leer vertrouwen op wat komt,
begint het te stromen.
Dan komen de mooiste beelden vanzelf naar boven.
Ze dringen zich niet op. Ze verschijnen.
Neem nu het wandelweekend met vrienden in Halle.
Mijn oude zelf – plichtsbewust, gedisciplineerd – zou, wetende dat ik op weekend ging, vooraf geprobeerd hebben om ‘de verloren tijd’ in te halen.
Maar dat is niet hoe energie werkt.
Dat is niet hoe mijn boek geschreven wil worden.
Tijdens dat weekend gebeurde alles vanzelf.
We ontdekten ‘bij toeval’ dat het Open Monumentendag was – een volledige tour lag voor ons klaar. De flyer kregen we bij het inchecken in Villa Servais.
Eén iemand stelde voor om de voorgestelde route te volgen.
En zo stapten we samen de kathedraal van Halle binnen.
Een bouwwerk dat perfect paste binnen de tijdsspanne van mijn boek. Dat wist ik.
Maar wat ik niet wist…
… was dat de tour ons verder zou leiden naar een zaaltje, recht tegenover de kerk.
Een plek in opbouw – letterlijk én figuurlijk – waar mensen die even de weg kwijt zijn, weer op adem kunnen komen.
Een ontmoetingsplek, zacht en open.
En net daar, in die ruimte van herstel, was ooit de herberg waar Filips de Stoute zijn laatste adem uitblies.
Ik zou deze zaal nooit gevonden hebben.
Nooit geweten hebben wat ik nu weet.
Het voelde alsof ik daar ter plekke móést zijn,
om te kunnen verbinden met Filips de Stoute – zijn geloof, zijn stilte, zijn loslaten, zijn alles…
Het leven had hem veel gegeven.
Maar daar, in die herberg,
moest ook hij alles loslaten – en vertrouwen in het onbekende.
ook mijn boek vraagt om dat vertrouwen.
Om beelden die niet gedwongen willen worden.
Om gevoelens die net willen doordringen, zacht en traag.
Soms is één beeld, één gevoel, genoeg voor een hele week schrijven.
Ik probeer niet langer de tijd in te halen. Niet langer te schrijven tegen een deadline.
Ik volg. Ik kijk. Ik voel.
Ik ga mee met de flow.
En plots, op de minst verwachte plek…
valt alles op z’n plaats.
Wat zou er gebeuren als iedereen even niets ‘moet’… en het leven laat spreken?
Reacties
Een reactie posten