Doorgaan naar hoofdcontent

Ik zweer bij de GO WITH THE FLOW mindset

 Ik weet niet meer precies wanneer het allemaal begonnen is – die go with the flow-houding.

Wat ik me wél herinner, is dit: de eerste keer dat ik terugkeek op een situatie en besefte dat iets wat ooit moeilijk of negatief leek, precies bleek wat ik nodig had.

Die manier van “anders terugkijken” raakte iets fundamenteels in mij.
En stilaan, terwijl ik anders naar het verleden leerde kijken, begon ik ook het heden in een nieuw licht te zien.

Mijn intuïtie duwde me een stap verder: om blindelings te vertrouwen, om me volledig over te geven.
In het begin voelde dat ongemakkelijk – alsof ik in het niets stapte.
En toch… telkens opnieuw bleek: dat ‘niets’ draagt mij.

Eens ik dat begreep, werd go with the flow een soort test.
Ik begon klein, met dingen die er niet echt toe deden.
Geleidelijk gaf ik het voordeel van de twijfel aan situaties waarin ik normaal snel op de controleknop zou drukken.

Na vertrouwen kwam oefening. Geval per geval.
Elke ervaring toetste ik af aan een groter geheel.
Waar ik vroeger dacht: waarom ik, waarom dit, vraag ik nu:
wat wil dit mij tonen? wat kan hieruit groeien?

Ik weet dat dit niet voor iedereen vanzelfsprekend is – zeker niet als je houdt van structuur, duidelijkheid en controle.
Maar net dan wil ik je uitnodigen: begin klein, zoals ik.
Laat vandaag één ding gewoon gebeuren. Kijk later terug.
Misschien voel jij het ook: dat niets… draagt je écht.

Het klinkt misschien tegenstrijdig, maar sinds ik op deze manier leef, ervaar ik zoveel rust.
Zoveel ruimte.

Ik werk minder en bereik meer – zelfs professioneel.
Niet omdat ik harder duw, maar omdat ik me geleid voel.

Vervang de controleknop door de go with the flow-knop.
En wie weet… komt precies datgene wat je écht nodig hebt, vanzelf naar je toe.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Healing walk

Sometimes the world stops— and at the same time, everything keeps turning. It happened a few days later. My head felt both empty and full. I went to the butcher’s — not because I craved meat, but because Mama and I had to eat. There was a queue. People chatted. The doorbell chimed every time someone walked in. The counter gleamed, cold and spotless. A child pressed its fingers against the glass and looked at me, almost teasing. I noticed, but didn’t respond. “What can I get you, madam?” The woman ahead of me hesitated. “Half a kilo of fine sausages, please.” Life, apparently, went on! Bluntly. Effortlessly. While mine had come to a full stop.  I walked home. On foot, like I so often do. Still recovering. Somehow I ended up on a path I knew, but hadn’t chosen. And right there, beneath an old weeping willow, it happened. My pace slowed until I stood still. He couldn’t have picked a more fitting place — grieving beneath a grieving tree. My heart quickened, yet I wasn’t afrai...

Mee met de stroom – hoe mijn boek me leert te vertrouwen

Ik wist het eigenlijk al langer. Als mijn boek wilde groeien zoals ik het voelde – gevoed vanuit mijn diepste zelf, maar toch met voldoende woorden, zinnen, beelden – dan moest ik niet méér doen, maar juist minder. Vertrouwen. Vertrouwen. Alsof dat thema steeds opnieuw, zacht en geduldig, op mijn pad werd gelegd. Want telkens wanneer ik het loslaat en leer vertrouwen op wat komt, begint het te stromen. Dan komen de mooiste beelden vanzelf naar boven. Ze dringen zich niet op. Ze verschijnen. Neem nu het wandelweekend met vrienden in Halle. Mijn oude zelf – plichtsbewust, gedisciplineerd – zou, wetende dat ik op weekend ging, vooraf geprobeerd hebben om ‘de verloren tijd’ in te halen. Maar dat is niet hoe energie werkt. Dat is niet hoe mijn boek geschreven wil worden. Tijdens dat weekend gebeurde alles vanzelf. We ontdekten ‘bij toeval’ dat het Open Monumentendag was – een volledige tour lag voor ons klaar. De flyer kregen we bij het inchecken in Villa Servais. Eén iemand ste...

De verkeerde Johanna, de juiste mindset

Die ochtend moest er met spoed een pakket verstuurd worden. De exacte inhoud weet ik niet meer, maar het was cruciaal dat het zo snel mogelijk op de juiste bestemming aankwam. Daarom besloot ik het zelf af te geven bij de dichtstbijzijnde depot, om zeker te zijn dat alles vlot zou verlopen. In het kader van mijn boek luister ik vaak naar podcasts over historische figuren. Snel typte ik "Johanna Bourbon" in, de vrouw van Koning Karel V. Maar "door een knipoog van het universum" kwam ik uit bij Johanna White. Met gefronste wenkbrauwen reed ik verder. "Huh? Whiskey?" dacht ik, terwijl mijn vinger al richting de pauzeknop bewoog. Verkeerde Johanna? Even twijfelde ik of ik een andere podcast moest kiezen, maar mijn nieuwsgierigheid won het. Misschien zat er toch iets interessants in dit verhaal verborgen. Een vrouw die zich niet liet breken Niet veel later arriveerde ik bij de depot. Een winkelbediende adviseerde me om alles in één doos te steken, zodat er niet...