Doorgaan naar hoofdcontent

Ik zweer bij de GO WITH THE FLOW mindset

 Ik weet niet meer precies wanneer het allemaal begonnen is – die go with the flow-houding.

Wat ik me wél herinner, is dit: de eerste keer dat ik terugkeek op een situatie en besefte dat iets wat ooit moeilijk of negatief leek, precies bleek wat ik nodig had.

Die manier van “anders terugkijken” raakte iets fundamenteels in mij.
En stilaan, terwijl ik anders naar het verleden leerde kijken, begon ik ook het heden in een nieuw licht te zien.

Mijn intuïtie duwde me een stap verder: om blindelings te vertrouwen, om me volledig over te geven.
In het begin voelde dat ongemakkelijk – alsof ik in het niets stapte.
En toch… telkens opnieuw bleek: dat ‘niets’ draagt mij.

Eens ik dat begreep, werd go with the flow een soort test.
Ik begon klein, met dingen die er niet echt toe deden.
Geleidelijk gaf ik het voordeel van de twijfel aan situaties waarin ik normaal snel op de controleknop zou drukken.

Na vertrouwen kwam oefening. Geval per geval.
Elke ervaring toetste ik af aan een groter geheel.
Waar ik vroeger dacht: waarom ik, waarom dit, vraag ik nu:
wat wil dit mij tonen? wat kan hieruit groeien?

Ik weet dat dit niet voor iedereen vanzelfsprekend is – zeker niet als je houdt van structuur, duidelijkheid en controle.
Maar net dan wil ik je uitnodigen: begin klein, zoals ik.
Laat vandaag één ding gewoon gebeuren. Kijk later terug.
Misschien voel jij het ook: dat niets… draagt je écht.

Het klinkt misschien tegenstrijdig, maar sinds ik op deze manier leef, ervaar ik zoveel rust.
Zoveel ruimte.

Ik werk minder en bereik meer – zelfs professioneel.
Niet omdat ik harder duw, maar omdat ik me geleid voel.

Vervang de controleknop door de go with the flow-knop.
En wie weet… komt precies datgene wat je écht nodig hebt, vanzelf naar je toe.

Labels:

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Healing walk

Sometimes the world stops— and at the same time, everything keeps turning. It happened a few days later. My head felt both empty and full. I went to the butcher’s — not because I craved meat, but because Mama and I had to eat. There was a queue. People chatted. The doorbell chimed every time someone walked in. The counter gleamed, cold and spotless. A child pressed its fingers against the glass and looked at me, almost teasing. I noticed, but didn’t respond. “What can I get you, madam?” The woman ahead of me hesitated. “Half a kilo of fine sausages, please.” Life, apparently, went on! Bluntly. Effortlessly. While mine had come to a full stop.  I walked home. On foot, like I so often do. Still recovering. Somehow I ended up on a path I knew, but hadn’t chosen. And right there, beneath an old weeping willow, it happened. My pace slowed until I stood still. He couldn’t have picked a more fitting place — grieving beneath a grieving tree. My heart quickened, yet I wasn’t afrai...
1 reactie
Meer lezen

Breathing

I arrive - as usual - with a delay. Not because I left too late, but because I was born without a GPS gene. From the message I receive on the way, I understand my appointment is with an Italian. The blonde man who greets me doesn’t look Italian at all - until he tells me he’s been living in Portugal for years. That explains it. The introduction happens in English. Two years of Duolingo haven’t quite prepared me for small talk in Italian. Fabio asks about my experience with breathing techniques. Proudly, I tell him about my yoga classes from ten years ago, where I learned to breathe through my belly. In hindsight… quite naive. I’m a total beginner. Fabio gently explores my intention: Do I want to learn techniques, gain insights, or rather - through breath - access the unconscious? I came looking for the unknown. So I choose the deep dive. That calls for total surrender — something Fabio wants to prepare me for thoroughly. He gives me a small taste of what’s to come. We...
Een reactie posten
Meer lezen

Ademen

Ik kom toe - zoals gewoonlijk - met vertraging. Niet omdat ik te laat vertrokken ben, maar omdat ik geen gps-gen heb.  Uit het berichtje dat ik onderweg ontvang, begrijp ik dat mijn afspraak met een Italiaan is. De blonde man die me verwelkomt ziet er allesbehalve Italiaans uit, tot ik hoor dat hij al jaren in Portugal woont. Opgelost. De kennismaking gebeurt in het Engels. Mijn twee jaar Duolingo Italiaans laten me nog niet toe om in het Italiaans te keuvelen. Fabio vraagt naar mijn ervaring met ademtechnieken. Fier vertel ik over mijn yogalessen van tien jaar geleden, waarin ik leerde om via de buik te ademen. Achteraf gezien is dit best naïef. Ik ben een complete leek. Fabio peilt geduldig naar mijn intentie: wil ik technieken leren, inzichten krijgen, of liever – via de ademhaling – het onbewuste terrein betreden? Ik ben gekomen voor het onbekende. Dus kies ik resoluut voor het diepe water. Dat vraagt om volledige overgave. Iets waarop Fabio me grondig wil voorbereiden. F...
Een reactie posten
Meer lezen