Doorgaan naar hoofdcontent

Cute

Daar zitten we dan, met ons tweetjes, Cute en ik, op een handdoek op de parking. Iets te vroeg voor onze afspraak. Zachtjes fluister ik lieve woordjes in haar zachte vacht, vertel haar dat ze straks lekkere coq-au-vin zal eten, en haal herinneringen op aan die keer in dat grote bos, toen ze met de verkeerde familie meehuppelde. Mensenschuw? Allerminst. Haar populariteit kent geen grenzen: haar lieve snoet doet elke voorbijganger smelten. Vandaag is geen uitzondering.

Van bovenaf observeert een vrouw hoe ik in kleermakerszit Cute aai. Ik ben me er nauwelijks van bewust. Waarom zou ik ook? Het is tien uur ’s ochtends, auto’s rijden af en aan, een dag zoals alle andere. Maar voor ons staat de wereld even stil.

"Heb je hulp nodig?" hoor ik plots iemand vragen. Een vrouw in pyjama kijkt bezorgd over de lage struiken die de drukke weg scheiden van de parking. Ik kijk op, en alles lijkt in slow motion te gaan. Mijn hersenen kunnen de vraag amper vatten, laat staan ontleden, maar mijn glazige ogen verraden mijn moedeloosheid. "Hulp... met het hondje?" vraagt ze voorzichtig.

Nog voor ik mijn stem kan schrapen, komt de volgende vraag: "Is ze ziek?" Heeft ze de link gelegd met de dierenartspraktijk recht tegenover de parking, of is ze helderziend?

"Kanker." Eindelijk is het moeilijkste woord gezegd. Tranen volgen. "Volledig uitgezaaid," voeg ik toe. Het heeft geen zin meer om me sterk te houden. Ik trek Cute nog dichter tegen me aan, en de vrouw in pyjama probeert haastig door de dichte haag te komen, om dichterbij te zijn. Dikke tranen rollen over mijn wangen en verdwijnen geruisloos in de grijze klinkers achter mijn auto.

"Is er echt niets meer aan te doen?" vraagt ze zacht. "Ze heeft zo’n ontzettend lief snoetje."

Ik schud mijn hoofd, voel me met de minuut slapper worden. "Ik zal het wel doen," had ik thuis nog zelfverzekerd gezegd. Maar nu vraag ik me af of die kracht in de auto is achtergebleven.

"Niets meer aan te doen," prevel ik uiteindelijk. "Het moment is gekomen."

De vrouw, die ik onmogelijk nog zou herkennen, behalve aan haar roze peignoir, wil ons nu in alle rust alleen laten. "Mag ik nog vragen hoe het hondje heet?"

"Cute… dat betekent 'schattig' in het Engels."

"Oh, ja natuurlijk!"

Net op tijd stapt mijn sterkere alter ego uit de auto, en begin ik te vertellen. Het voelt bizar dat je in zo'n moment lief en leed deelt met een wildvreemde. Mochten de omstandigheden anders zijn, zou je bijna spreken van een gezellige parkingklets.

De dierenarts komt inmiddels aangesneld, de steenweg en het struikgewas over. Auto’s vertragen. Ook zij lijkt bezorgd over mijn mentale weerbaarheid. "Zal ik Cute voor je dragen?" biedt ze aan.

"Nee, ik ben er klaar voor," zeg ik, mezelf moed inpratend. "Als je het vaak genoeg zegt, ga je het geloven," denk ik.

Met ons drieën steken we de weg over naar de praktijk. Cute in mijn armen, gewikkeld in de handdoek, de dierenarts die het verkeer regelt, en de pyjama-vrouw die mijn tas draagt.

"Blij dat ik je nog even mocht leren kennen," zegt de vrouw zachtjes. Cute kucht, en het lijkt even alsof ze antwoordt: "idem dito."

Binnen in de praktijk klinkt zachte klassieke muziek, maar Cute hoort de tonen al niet meer. Onder mijn strelingen droomt ze al van coq-au-vin. Wanneer ik de praktijk uitloop, zie ik haar in gedachten weer door het bos rennen, onvermoeibaar.

Ik stap alleen in de auto. De pyjama-vrouw zwaait vanuit haar appartement op de tweede verdieping. Ik zwaai terug, start de motor, en rijd de weg op. De wereld draait verder.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Healing walk

Sometimes the world stops— and at the same time, everything keeps turning. It happened a few days later. My head felt both empty and full. I went to the butcher’s — not because I craved meat, but because Mama and I had to eat. There was a queue. People chatted. The doorbell chimed every time someone walked in. The counter gleamed, cold and spotless. A child pressed its fingers against the glass and looked at me, almost teasing. I noticed, but didn’t respond. “What can I get you, madam?” The woman ahead of me hesitated. “Half a kilo of fine sausages, please.” Life, apparently, went on! Bluntly. Effortlessly. While mine had come to a full stop.  I walked home. On foot, like I so often do. Still recovering. Somehow I ended up on a path I knew, but hadn’t chosen. And right there, beneath an old weeping willow, it happened. My pace slowed until I stood still. He couldn’t have picked a more fitting place — grieving beneath a grieving tree. My heart quickened, yet I wasn’t afrai...
1 reactie
Meer lezen

Breathing

I arrive - as usual - with a delay. Not because I left too late, but because I was born without a GPS gene. From the message I receive on the way, I understand my appointment is with an Italian. The blonde man who greets me doesn’t look Italian at all - until he tells me he’s been living in Portugal for years. That explains it. The introduction happens in English. Two years of Duolingo haven’t quite prepared me for small talk in Italian. Fabio asks about my experience with breathing techniques. Proudly, I tell him about my yoga classes from ten years ago, where I learned to breathe through my belly. In hindsight… quite naive. I’m a total beginner. Fabio gently explores my intention: Do I want to learn techniques, gain insights, or rather - through breath - access the unconscious? I came looking for the unknown. So I choose the deep dive. That calls for total surrender — something Fabio wants to prepare me for thoroughly. He gives me a small taste of what’s to come. We...
Een reactie posten
Meer lezen

Ademen

Ik kom toe - zoals gewoonlijk - met vertraging. Niet omdat ik te laat vertrokken ben, maar omdat ik geen gps-gen heb.  Uit het berichtje dat ik onderweg ontvang, begrijp ik dat mijn afspraak met een Italiaan is. De blonde man die me verwelkomt ziet er allesbehalve Italiaans uit, tot ik hoor dat hij al jaren in Portugal woont. Opgelost. De kennismaking gebeurt in het Engels. Mijn twee jaar Duolingo Italiaans laten me nog niet toe om in het Italiaans te keuvelen. Fabio vraagt naar mijn ervaring met ademtechnieken. Fier vertel ik over mijn yogalessen van tien jaar geleden, waarin ik leerde om via de buik te ademen. Achteraf gezien is dit best naïef. Ik ben een complete leek. Fabio peilt geduldig naar mijn intentie: wil ik technieken leren, inzichten krijgen, of liever – via de ademhaling – het onbewuste terrein betreden? Ik ben gekomen voor het onbekende. Dus kies ik resoluut voor het diepe water. Dat vraagt om volledige overgave. Iets waarop Fabio me grondig wil voorbereiden. F...
Een reactie posten
Meer lezen