Doorgaan naar hoofdcontent

Ik wachtte 3 jaar lang om mijn compliment te sturen

September 2016. Een frisse ochtend. Ik breng mijn zoon naar het station. Hij staat aan het begin van zijn opleiding handelsingenieur, en ons gesprek komt al snel op de universiteit. De sfeer is luchtig, met een vleugje nostalgie – 25 jaar geleden liep ik daar zelf rond. We babbelen over vroeger en nu, tot het vak boekhouden ter sprake komt. Met stralende ogen vertelt mijn zoon over zijn professor, die volgens hem "buitengewoon" is.
Een grijns sluipt over mijn gezicht. "Toch grappig," zeg ik, "maar de beste professor ooit, zeker voor boekhouden, dat was toch die van mij! Ze heeft hemel en aarde bewogen om me verliefd te maken op dat vak. En ja hoor, het werkte, want ik koos later zelfs voor accountancy in mijn master."
Mijn zoon trekt zijn wenkbrauwen op maar houdt zijn mond. "Het gaat niet alleen om haar kennis," probeert hij, "het is... haar pure enthousiasme. Ze inspireert echt iedereen." Ik geef een bedenkelijk 'hmm' en voel een vriendelijk duel opkomen, maar voordat ik verder kan reageren, zijn we bij het station. Hij springt uit de auto en weg is hij. De strijd blijft onbeslist.
Die avond zitten we samen achter de computer om zijn boeken te bestellen. En dan, plots, valt het kwartje. Mijn professor, die van toen... is zijn professor van nu!
Wat zijn de kansen? Na 25 jaar hebben we dezelfde docent voor boekhouden! Maar wat me nog meer raakt: haar onwrikbare passie. Dat ze na al die jaren nog steeds studenten inspireert – niet één, maar twee generaties – dat is bewonderenswaardig. Dit compliment kan ik niet langer voor mezelf houden.
Toch wil ik haar geen ongemakkelijk gevoel geven, al helemaal niet via mijn zoon. Dus hou ik me in. Drie lange jaren. Tot hij eindelijk zijn bachelordiploma in handen heeft.
Dan schrijf ik haar. Een lange e-mail, vol details. Over hoe ze destijds mijn hart voor het vak heeft gewonnen, en nu opnieuw dat van mijn zoon. Over haar onvermoeibare toewijding, hoe ze studenten dag na dag motiveert door simpelweg zichzelf te zijn. Terwijl velen worstelen met hun roeping, laat zij zien hoe je met pure passie en toewijding volledig in je missie kan slagen.
















Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Healing walk

Sometimes the world stops— and at the same time, everything keeps turning. It happened a few days later. My head felt both empty and full. I went to the butcher’s — not because I craved meat, but because Mama and I had to eat. There was a queue. People chatted. The doorbell chimed every time someone walked in. The counter gleamed, cold and spotless. A child pressed its fingers against the glass and looked at me, almost teasing. I noticed, but didn’t respond. “What can I get you, madam?” The woman ahead of me hesitated. “Half a kilo of fine sausages, please.” Life, apparently, went on! Bluntly. Effortlessly. While mine had come to a full stop.  I walked home. On foot, like I so often do. Still recovering. Somehow I ended up on a path I knew, but hadn’t chosen. And right there, beneath an old weeping willow, it happened. My pace slowed until I stood still. He couldn’t have picked a more fitting place — grieving beneath a grieving tree. My heart quickened, yet I wasn’t afrai...
1 reactie
Meer lezen

Breathing

I arrive - as usual - with a delay. Not because I left too late, but because I was born without a GPS gene. From the message I receive on the way, I understand my appointment is with an Italian. The blonde man who greets me doesn’t look Italian at all - until he tells me he’s been living in Portugal for years. That explains it. The introduction happens in English. Two years of Duolingo haven’t quite prepared me for small talk in Italian. Fabio asks about my experience with breathing techniques. Proudly, I tell him about my yoga classes from ten years ago, where I learned to breathe through my belly. In hindsight… quite naive. I’m a total beginner. Fabio gently explores my intention: Do I want to learn techniques, gain insights, or rather - through breath - access the unconscious? I came looking for the unknown. So I choose the deep dive. That calls for total surrender — something Fabio wants to prepare me for thoroughly. He gives me a small taste of what’s to come. We...
Een reactie posten
Meer lezen

Ademen

Ik kom toe - zoals gewoonlijk - met vertraging. Niet omdat ik te laat vertrokken ben, maar omdat ik geen gps-gen heb.  Uit het berichtje dat ik onderweg ontvang, begrijp ik dat mijn afspraak met een Italiaan is. De blonde man die me verwelkomt ziet er allesbehalve Italiaans uit, tot ik hoor dat hij al jaren in Portugal woont. Opgelost. De kennismaking gebeurt in het Engels. Mijn twee jaar Duolingo Italiaans laten me nog niet toe om in het Italiaans te keuvelen. Fabio vraagt naar mijn ervaring met ademtechnieken. Fier vertel ik over mijn yogalessen van tien jaar geleden, waarin ik leerde om via de buik te ademen. Achteraf gezien is dit best naïef. Ik ben een complete leek. Fabio peilt geduldig naar mijn intentie: wil ik technieken leren, inzichten krijgen, of liever – via de ademhaling – het onbewuste terrein betreden? Ik ben gekomen voor het onbekende. Dus kies ik resoluut voor het diepe water. Dat vraagt om volledige overgave. Iets waarop Fabio me grondig wil voorbereiden. F...
Een reactie posten
Meer lezen