Doorgaan naar hoofdcontent

Ik wachtte 3 jaar lang om mijn compliment te sturen

September 2016. Een frisse ochtend. Ik breng mijn zoon naar het station. Hij staat aan het begin van zijn opleiding handelsingenieur, en ons gesprek komt al snel op de universiteit. De sfeer is luchtig, met een vleugje nostalgie – 25 jaar geleden liep ik daar zelf rond. We babbelen over vroeger en nu, tot het vak boekhouden ter sprake komt. Met stralende ogen vertelt mijn zoon over zijn professor, die volgens hem "buitengewoon" is.
Een grijns sluipt over mijn gezicht. "Toch grappig," zeg ik, "maar de beste professor ooit, zeker voor boekhouden, dat was toch die van mij! Ze heeft hemel en aarde bewogen om me verliefd te maken op dat vak. En ja hoor, het werkte, want ik koos later zelfs voor accountancy in mijn master."
Mijn zoon trekt zijn wenkbrauwen op maar houdt zijn mond. "Het gaat niet alleen om haar kennis," probeert hij, "het is... haar pure enthousiasme. Ze inspireert echt iedereen." Ik geef een bedenkelijk 'hmm' en voel een vriendelijk duel opkomen, maar voordat ik verder kan reageren, zijn we bij het station. Hij springt uit de auto en weg is hij. De strijd blijft onbeslist.
Die avond zitten we samen achter de computer om zijn boeken te bestellen. En dan, plots, valt het kwartje. Mijn professor, die van toen... is zijn professor van nu!
Wat zijn de kansen? Na 25 jaar hebben we dezelfde docent voor boekhouden! Maar wat me nog meer raakt: haar onwrikbare passie. Dat ze na al die jaren nog steeds studenten inspireert – niet één, maar twee generaties – dat is bewonderenswaardig. Dit compliment kan ik niet langer voor mezelf houden.
Toch wil ik haar geen ongemakkelijk gevoel geven, al helemaal niet via mijn zoon. Dus hou ik me in. Drie lange jaren. Tot hij eindelijk zijn bachelordiploma in handen heeft.
Dan schrijf ik haar. Een lange e-mail, vol details. Over hoe ze destijds mijn hart voor het vak heeft gewonnen, en nu opnieuw dat van mijn zoon. Over haar onvermoeibare toewijding, hoe ze studenten dag na dag motiveert door simpelweg zichzelf te zijn. Terwijl velen worstelen met hun roeping, laat zij zien hoe je met pure passie en toewijding volledig in je missie kan slagen.
















Reacties

Populaire posts van deze blog

Healing walk

Sometimes the world stops— and at the same time, everything keeps turning. It happened a few days later. My head felt both empty and full. I went to the butcher’s — not because I craved meat, but because Mama and I had to eat. There was a queue. People chatted. The doorbell chimed every time someone walked in. The counter gleamed, cold and spotless. A child pressed its fingers against the glass and looked at me, almost teasing. I noticed, but didn’t respond. “What can I get you, madam?” The woman ahead of me hesitated. “Half a kilo of fine sausages, please.” Life, apparently, went on! Bluntly. Effortlessly. While mine had come to a full stop.  I walked home. On foot, like I so often do. Still recovering. Somehow I ended up on a path I knew, but hadn’t chosen. And right there, beneath an old weeping willow, it happened. My pace slowed until I stood still. He couldn’t have picked a more fitting place — grieving beneath a grieving tree. My heart quickened, yet I wasn’t afrai...

Mee met de stroom – hoe mijn boek me leert te vertrouwen

Ik wist het eigenlijk al langer. Als mijn boek wilde groeien zoals ik het voelde – gevoed vanuit mijn diepste zelf, maar toch met voldoende woorden, zinnen, beelden – dan moest ik niet méér doen, maar juist minder. Vertrouwen. Vertrouwen. Alsof dat thema steeds opnieuw, zacht en geduldig, op mijn pad werd gelegd. Want telkens wanneer ik het loslaat en leer vertrouwen op wat komt, begint het te stromen. Dan komen de mooiste beelden vanzelf naar boven. Ze dringen zich niet op. Ze verschijnen. Neem nu het wandelweekend met vrienden in Halle. Mijn oude zelf – plichtsbewust, gedisciplineerd – zou, wetende dat ik op weekend ging, vooraf geprobeerd hebben om ‘de verloren tijd’ in te halen. Maar dat is niet hoe energie werkt. Dat is niet hoe mijn boek geschreven wil worden. Tijdens dat weekend gebeurde alles vanzelf. We ontdekten ‘bij toeval’ dat het Open Monumentendag was – een volledige tour lag voor ons klaar. De flyer kregen we bij het inchecken in Villa Servais. Eén iemand ste...

De verkeerde Johanna, de juiste mindset

Die ochtend moest er met spoed een pakket verstuurd worden. De exacte inhoud weet ik niet meer, maar het was cruciaal dat het zo snel mogelijk op de juiste bestemming aankwam. Daarom besloot ik het zelf af te geven bij de dichtstbijzijnde depot, om zeker te zijn dat alles vlot zou verlopen. In het kader van mijn boek luister ik vaak naar podcasts over historische figuren. Snel typte ik "Johanna Bourbon" in, de vrouw van Koning Karel V. Maar "door een knipoog van het universum" kwam ik uit bij Johanna White. Met gefronste wenkbrauwen reed ik verder. "Huh? Whiskey?" dacht ik, terwijl mijn vinger al richting de pauzeknop bewoog. Verkeerde Johanna? Even twijfelde ik of ik een andere podcast moest kiezen, maar mijn nieuwsgierigheid won het. Misschien zat er toch iets interessants in dit verhaal verborgen. Een vrouw die zich niet liet breken Niet veel later arriveerde ik bij de depot. Een winkelbediende adviseerde me om alles in één doos te steken, zodat er niet...