Doorgaan naar hoofdcontent

De geschiedenis van het paars bordje

 In onze keukenkast staat een klein paars plastic bordje. Het past helemaal niet bij de rest van de georganiseerde, moderne inhoud van de kast. Toch heeft het bordje zijn eigen speciale plek veroverd. Het lijkt daar een beetje verloren te staan, alsof het er niet thuishoort, maar tegelijkertijd kan het niet ontbreken. Het bordje ademt pure nostalgie. Soms eten de geitjes eruit, soms

dient het als GFT-bakje. Het bordje is niet meer weg te denken, ondanks dat het totaal uit de toon valt naast het nette witte servies.
Twintig jaar geleden, moeke, gaf jij het mee toen onze dochter plots haar middageten bij ons weigerde. Jouw vertrouwde bordje zou haar thuis wel weer doen eten, dacht je. Natuurlijk werkte het niet, want jij had al snel door dat onze kleine meid ons gewoon wilde testen. We moesten samenwerken, dat werd het plan. En zo geschiedde – met succes!

Het is maar een van de vele prachtige anekdotes uit de memoires van het crèche-ke. Onze zoon testte jou op zijn eigen manier. Hij was zo ondernemend, klom overal op en af... Je moest ogen in je rug hebben en als je zijn avonturen probeerde vast te leggen op foto, kwam je steevast te laat. Maar ook hij veroverde je hart, en jij het zijne. Toen een cameraploeg kwam filmen in jouw crèche, week hij geen millimeter van je zijde. Hij, de eeuwige ontsnapper, zou jou koste wat kost beschermen tegen die vreemde indringers. Die avond lazen we je dagverslag, lachten geamuseerd, en jij vertelde ons alle details in geuren en kleuren. Na een lange werkdag was het altijd als thuiskomen bij jou en Jozef. Je runde de boel als een echte manager. Elk kind kreeg jouw volle aandacht, en ’s avonds waren de ouders aan de beurt. Het waren gouden tijden, dat besef ik nu, meer dan twintig jaar later.

Gelukkig heb ik je toen nog bedankt, namens zoon en dochterlief, via foto’s en gedichten. Je kreeg zoveel attenties van meer dan honderd kinderen. Kostbare herinneringen, die je meenam naar je nieuwe woonst. We zouden nog eens koffie drinken om bij te praten. Maar even later stond Corona voor de deur.
En nu, verneem ik, dat ik je nooit meer zal terugzien, jij die onze baby's kneedde tot zelfstandige kleuters. 

Het paars bordje zal voor altijd in mijn keukenkast blijven.
Maar ooit zal het opnieuw tot leven komen - wanneer we de geitjes eten geven - en ik mijn kleinkinderen vertel over de geschiedenis ervan : 'Er was eens Moeke Marion, een klein, dapper vrouwtje met een hart waar zoveel kindjes in woonden…'


Moeke Marion

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Healing walk

Sometimes the world stops— and at the same time, everything keeps turning. It happened a few days later. My head felt both empty and full. I went to the butcher’s — not because I craved meat, but because Mama and I had to eat. There was a queue. People chatted. The doorbell chimed every time someone walked in. The counter gleamed, cold and spotless. A child pressed its fingers against the glass and looked at me, almost teasing. I noticed, but didn’t respond. “What can I get you, madam?” The woman ahead of me hesitated. “Half a kilo of fine sausages, please.” Life, apparently, went on! Bluntly. Effortlessly. While mine had come to a full stop.  I walked home. On foot, like I so often do. Still recovering. Somehow I ended up on a path I knew, but hadn’t chosen. And right there, beneath an old weeping willow, it happened. My pace slowed until I stood still. He couldn’t have picked a more fitting place — grieving beneath a grieving tree. My heart quickened, yet I wasn’t afrai...
1 reactie
Meer lezen

Breathing

I arrive - as usual - with a delay. Not because I left too late, but because I was born without a GPS gene. From the message I receive on the way, I understand my appointment is with an Italian. The blonde man who greets me doesn’t look Italian at all - until he tells me he’s been living in Portugal for years. That explains it. The introduction happens in English. Two years of Duolingo haven’t quite prepared me for small talk in Italian. Fabio asks about my experience with breathing techniques. Proudly, I tell him about my yoga classes from ten years ago, where I learned to breathe through my belly. In hindsight… quite naive. I’m a total beginner. Fabio gently explores my intention: Do I want to learn techniques, gain insights, or rather - through breath - access the unconscious? I came looking for the unknown. So I choose the deep dive. That calls for total surrender — something Fabio wants to prepare me for thoroughly. He gives me a small taste of what’s to come. We...
Een reactie posten
Meer lezen

Ademen

Ik kom toe - zoals gewoonlijk - met vertraging. Niet omdat ik te laat vertrokken ben, maar omdat ik geen gps-gen heb.  Uit het berichtje dat ik onderweg ontvang, begrijp ik dat mijn afspraak met een Italiaan is. De blonde man die me verwelkomt ziet er allesbehalve Italiaans uit, tot ik hoor dat hij al jaren in Portugal woont. Opgelost. De kennismaking gebeurt in het Engels. Mijn twee jaar Duolingo Italiaans laten me nog niet toe om in het Italiaans te keuvelen. Fabio vraagt naar mijn ervaring met ademtechnieken. Fier vertel ik over mijn yogalessen van tien jaar geleden, waarin ik leerde om via de buik te ademen. Achteraf gezien is dit best naïef. Ik ben een complete leek. Fabio peilt geduldig naar mijn intentie: wil ik technieken leren, inzichten krijgen, of liever – via de ademhaling – het onbewuste terrein betreden? Ik ben gekomen voor het onbekende. Dus kies ik resoluut voor het diepe water. Dat vraagt om volledige overgave. Iets waarop Fabio me grondig wil voorbereiden. F...
Een reactie posten
Meer lezen