De geschiedenis van het paars bordje

 In onze keukenkast staat een klein paars plastic bordje. Het past helemaal niet bij de rest van de georganiseerde, moderne inhoud van de kast. Toch heeft het bordje zijn eigen speciale plek veroverd. Het lijkt daar een beetje verloren te staan, alsof het er niet thuishoort, maar tegelijkertijd kan het niet ontbreken. Het bordje ademt pure nostalgie. Soms eten de geitjes eruit, soms

dient het als GFT-bakje. Het bordje is niet meer weg te denken, ondanks dat het totaal uit de toon valt naast het nette witte servies.
Twintig jaar geleden, moeke, gaf jij het mee toen onze dochter plots haar middageten bij ons weigerde. Jouw vertrouwde bordje zou haar thuis wel weer doen eten, dacht je. Natuurlijk werkte het niet, want jij had al snel door dat onze kleine meid ons gewoon wilde testen. We moesten samenwerken, dat werd het plan. En zo geschiedde – met succes!

Het is maar een van de vele prachtige anekdotes uit de memoires van het crèche-ke. Onze zoon testte jou op zijn eigen manier. Hij was zo ondernemend, klom overal op en af... Je moest ogen in je rug hebben en als je zijn avonturen probeerde vast te leggen op foto, kwam je steevast te laat. Maar ook hij veroverde je hart, en jij het zijne. Toen een cameraploeg kwam filmen in jouw crèche, week hij geen millimeter van je zijde. Hij, de eeuwige ontsnapper, zou jou koste wat kost beschermen tegen die vreemde indringers. Die avond lazen we je dagverslag, lachten geamuseerd, en jij vertelde ons alle details in geuren en kleuren. Na een lange werkdag was het altijd als thuiskomen bij jou en Jozef. Je runde de boel als een echte manager. Elk kind kreeg jouw volle aandacht, en ’s avonds waren de ouders aan de beurt. Het waren gouden tijden, dat besef ik nu, meer dan twintig jaar later.

Gelukkig heb ik je toen nog bedankt, namens zoon en dochterlief, via foto’s en gedichten. Je kreeg zoveel attenties van meer dan honderd kinderen. Kostbare herinneringen, die je meenam naar je nieuwe woonst. We zouden nog eens koffie drinken om bij te praten. Maar even later stond Corona voor de deur.
En nu, verneem ik, dat ik je nooit meer zal terugzien, jij die onze baby's kneedde tot zelfstandige kleuters. 

Het paars bordje zal voor altijd in mijn keukenkast blijven.
Maar ooit zal het opnieuw tot leven komen - wanneer we de geitjes eten geven - en ik mijn kleinkinderen vertel over de geschiedenis ervan : 'Er was eens Moeke Marion, een klein, dapper vrouwtje met een hart waar zoveel kindjes in woonden…'

Moeke Marion