In onze hal hangt een adembenemend kunstwerk, een Dali, schitterend ingelijst in een koperen lijst die perfect aansluit bij de warme tinten van het afgebeelde tempeltje. De 2000 stukjes Dali kwamen mee als souvenir van een weekendje Parijs.
Puzzelen was mijn favoriete tijdverdrijf toen ik tien was. De ongebruikte garage thuis werd mijn toevluchtsoord, waar ik ongestoord kon werken. Elk stukje bestudeerde ik zo minutieus dat ik ze uiteindelijk allemaal uit mijn hoofd kende—de kleuren, de vormen. Het gaf me een bijzonder gevoel van voldoening telkens wanneer een stukje perfect op zijn plaats viel. Uren, soms dagen, sloot ik me af van de wereld om puzzels van 500, 1000, en later zelfs 1500 stukjes te leggen. Eenmaal ik begon, leek stoppen geen optie meer; na elk voltooid stukje volgde onvermijdelijk weer een nieuw stukje, en zo ging ik onvermoeibaar door tot het diep in de avond werd en ik, helemaal onderkoeld, de deur van de garage dichttrok.
Puzzelen verdween uit mijn leven rond mijn vijftiende... tot dat weekendje Parijs.
Bij thuiskomst verplaatste mijn oude puzzelritueel zich van de garage naar de woonkamer, waar de eettafel al snel werd omgebouwd tot atelier voor onze Dali. Weken, maanden verstreken, en puzzelen werd weer mijn passie—en voor even zelfs een familieproject. Toen uiteindelijk alle 2000 stukjes voor altijd in elkaar vielen, genoten we samen van het prachtige resultaat.
Dit meesterwerk, dat nu in onze hal hangt, roept herinneringen op aan die heerlijke tijd uit mijn jeugd. Mijn gedachten associëren het leven met een reeks puzzels: je begint met de kleine, gemakkelijke en werkt je weg naar steeds uitdagendere. Als kind kijk je uit naar de volgende verjaardag, het volgende jaar, de volgende uitdaging...
Puzzels oplossen voelde nooit als een probleem—ik wist altijd precies welke puzzel ik aan het leggen was en waar ik naartoe wilde. Maar toen mijn vader op mijn 24e stervende was, verloor ik alle richting en zekerheid. Elke puzzel die ik tot die leeftijd had gelegd, moest voor eens en voor altijd opnieuw in elkaar gezet worden, dit keer met hem in gedachten. 'Past deze job echt bij mij? Is dit de man van mijn dromen?' Toen duidelijk werd dat mijn keuzes de juiste waren, kon ik opnieuw verder met mijn leven—zoals ze in het Engels zo treffend zeggen: I could move on.
Of de volgende puzzel een landschap, een portret, een stilleven of een actiescène zal zijn, dat weet je nooit van tevoren. Als ik terugblik, heb ik enkele puzzels gelegd waar ik wel lang mee bezig ben geweest. Op 8/8/8—ik kon geen betere datum kiezen—op het huwelijk van een goede vriendin, besloot ik na jarenlange trouw aan dezelfde werkgever op zelfstandige basis aan de slag te gaan in de zaak van mijn man. Toen ik hem dit meedeelde, midden op de dansvloer, dacht hij nog dat het een bevlieging was, dat ik misschien wel te veel gedronken had. Maandenlang had ik, onbewust, gedwaald, en plots, na dat ene gesprek, zag ik—eindelijk—de zaken in het juiste perspectief. Al die tijd had ik op ‘hold’ gestaan, kon ik de stap niet zetten, de puzzel niet leggen.
Bij sommige puzzels leek het alsof er een rode draad liep van de ene naar de andere, al heb ik dat verband toen nooit opgemerkt. Soms kan een levenspuzzel zo verwarrend zijn, lijkt het wel of alle stukjes dezelfde kleur en vorm hebben, en eenmaal gelegd is het resultaat zo vanzelfsprekend dat het bijna eenvoudig lijkt. ‘De puzzel die plots in elkaar past’, de zegswijze liegt niet. Soms ligt dat ene ontbrekende stukje al die tijd voor het grijpen, maar zie je het gewoon niet.
Als ik bedenk hoe mijn kinderen al puzzelend hun weg zoeken, jeuken mijn handen om de stukjes voor hen te leggen. Maar behalve enkele instructies (eerst de kantjes) moet ik hen hun eigen leven laten leiden. Het frustreert me soms dat ik niet weet met welke puzzel ze bezig zijn; waarschijnlijk volgen ze zelfs een andere volgorde, hun volgorde. En dat is maar goed ook!
Soms ben ik te gretig, wil ik een stap overslaan, vooruit naar de volgende puzzel terwijl de vorige nog niet opgelost is. Of ik voel ineens dat het doel bereikt is, alsof iets of iemand je toefluistert dat het tijd is voor een nieuwe uitdaging. Dat gevoel herken ik nu weer. Met een nieuwe puzzel voor me, vraag ik me af hoeveel er nog zullen volgen. Maar zorgen? Die maak ik niet. Iedereen vindt uiteindelijk zijn antwoorden. Zoals de moeder haar dochter toezingt: ♪ Que sera, sera—whatever will be, will be... ♪
Reacties
Een reactie posten