Step into your energy and let it move you forward

Daar zitten we dan, met ons tweetjes, Cute en ik, op een handdoek op de parking. Iets te vroeg voor onze afspraak. Zachtjes fluister ik lieve woordjes in haar zachte vacht, vertel haar dat ze straks lekkere coq-au-vin zal eten, en haal herinneringen op aan die keer in dat grote bos, toen ze met de verkeerde familie meehuppelde. Mensenschuw? Allerminst. Haar populariteit kent geen grenzen: haar lieve snoet doet elke voorbijganger smelten. Vandaag is geen uitzondering. Van bovenaf observeert een vrouw hoe ik in kleermakerszit Cute aai. Ik ben me er nauwelijks van bewust. Waarom zou ik ook? Het is tien uur ’s ochtends, auto’s rijden af en aan, een dag zoals alle andere. Maar voor ons staat de wereld even stil. "Heb je hulp nodig?" hoor ik plots iemand vragen. Een vrouw in pyjama kijkt bezorgd over de lage struiken die de drukke weg scheiden van de parking. Ik kijk op, en alles lijkt in slow motion te gaan. Mijn hersenen kunnen de vraag amper vatten, laat staan ontleden, maar mij...

September 2016. Een frisse ochtend. Ik breng mijn zoon naar het station. Hij staat aan het begin van zijn opleiding handelsingenieur, en ons gesprek komt al snel op de universiteit. De sfeer is luchtig, met een vleugje nostalgie – 25 jaar geleden liep ik daar zelf rond. We babbelen over vroeger en nu, tot het vak boekhouden ter sprake komt. Met stralende ogen vertelt mijn zoon over zijn professor, die volgens hem "buitengewoon" is. Een grijns sluipt over mijn gezicht. "Toch grappig," zeg ik, "maar de beste professor ooit, zeker voor boekhouden, dat was toch die van mij! Ze heeft hemel en aarde bewogen om me verliefd te maken op dat vak. En ja hoor, het werkte, want ik koos later zelfs voor accountancy in mijn master." Mijn zoon trekt zijn wenkbrauwen op maar houdt zijn mond. "Het gaat niet alleen om haar kennis," probeert hij, "het is... haar pure enthousiasme. Ze inspireert echt iedereen." Ik geef een bedenkelijk 'hmm' en voel ...

  In onze keukenkast staat een klein paars plastic bordje.  Het past helemaal niet bij de rest van de georganiseerde, moderne inhoud van de kast. Toch heeft het bordje zijn eigen speciale plek veroverd. Het lijkt daar een beetje verloren te staan, alsof het er niet thuishoort, maar tegelijkertijd kan het niet ontbreken. Het bordje ademt pure nostalgie.  Soms eten de geitjes eruit, soms dient het als GFT-bakje.  Het bordje is niet meer weg te denken, ondanks dat het totaal uit de toon valt naast het nette witte servies. T wintig jaar geleden, moeke, gaf jij het mee toen onze dochter plots haar middageten bij ons weigerde. Jouw vertrouwde bordje zou haar thuis wel weer doen eten, dacht je. Natuurlijk werkte het niet, want jij had al snel door dat onze kleine meid ons gewoon wilde testen. We moesten samenwerken, dat werd het plan. En zo geschiedde – met succes! Het is maar een van de vele prachtige anekdotes uit de memoires van het crèche-ke. Onze zoon testte jou op zij...

 In onze hal hangt een adembenemend kunstwerk, een Dali, schitterend ingelijst in een koperen lijst die perfect aansluit bij de warme tinten van het afgebeelde tempeltje. De 2000 stukjes Dali kwamen mee als souvenir van een weekendje Parijs. Puzzelen was mijn favoriete tijdverdrijf toen ik tien was. De ongebruikte garage thuis werd mijn toevluchtsoord, waar ik ongestoord kon werken. Elk stukje bestudeerde ik zo minutieus dat ik ze uiteindelijk allemaal uit mijn hoofd kende—de kleuren, de vormen. Het gaf me een bijzonder gevoel van voldoening telkens wanneer een stukje perfect op zijn plaats viel. Uren, soms dagen, sloot ik me af van de wereld om puzzels van 500, 1000, en later zelfs 1500 stukjes te leggen. Eenmaal ik begon, leek stoppen geen optie meer; na elk voltooid stukje volgde onvermijdelijk weer een nieuw stukje, en zo ging ik onvermoeibaar door tot het diep in de avond werd en ik, helemaal onderkoeld, de deur van de garage dichttrok. Puzzelen verdween uit mijn...