Step into your energy and let it move you forward

Sometimes the world stops— and at the same time, everything keeps turning. It happened a few days later. My head felt both empty and full. I went to the butcher’s — not because I craved meat, but because Mama and I had to eat. There was a queue. People chatted. The doorbell chimed every time someone walked in. The counter gleamed, cold and spotless. A child pressed its fingers against the glass and looked at me, almost teasing. I noticed, but didn’t respond. “What can I get you, madam?” The woman ahead of me hesitated. “Half a kilo of fine sausages, please.” Life, apparently, went on! Bluntly. Effortlessly. While mine had come to a full stop.  I walked home. On foot, like I so often do. Still recovering. Somehow I ended up on a path I knew, but hadn’t chosen. And right there, beneath an old weeping willow, it happened. My pace slowed until I stood still. He couldn’t have picked a more fitting place — grieving beneath a grieving tree. My heart quickened, yet I wasn’t afrai...

Soms stopt de wereld, en tegelijk draait alles gewoon door. Het gebeurde enkele dagen erna. Mijn hoofd voelde leeg en vol tegelijk. Ik ging naar de beenhouwer - niet omdat ik zin in vlees had, maar omdat mama en ik moesten eten. Er stond een rij. Mensen babbelden. De deurbel tingelde telkens iemand binnenkwam. De toonbank glansde koel en proper. Een kind drukte met zijn vingers tegen het glas, terwijl het me uitdagend aankeek. Ik nam het waar maar reageerde niet. "Wat mag het zijn, mevrouw?"  De vrouw voor me dacht even na. “Doe maar vijfhonderd gram fijne saucissen.” Het leven ging dus verder! Ongegeneerd. Vanzelfsprekend. Terwijl bij mij alles stilstond. Ik liep naar huis, te voet zoals zo vaak. Nog steeds aan het bekomen. Ik kwam op een pad dat ik kende, maar niet had gekozen. En precies daar, onder een oude treurwilg, gebeurde het. Mijn stappen vertraagden tot ik stil stond. Hij kon geen toepasselijker plaats gekozen hebben, treurend onder de treurwilg. Mijn hart versne...

My work with infrared panels taught me the difference between shortwave, medium wave, and longwave. But really, you don’t need to know anything about infrared to sense whether you’re on the same wavelength with someone, do you? I definitely feel on the same wavelength with Denise Linn, who wrote a book about energy cords. She goes one step further: you can feel connected to someone who lives thousands of kilometers away. And that feeling isn’t limited to people — it can also exist between you and a place . I often read about people arriving somewhere and thinking: I’ve been here before , even though they’ve never set foot there. The place feels so familiar that it’s hard to explain. An uncle of mine was even convinced he had lived in Spain in a previous life. His wife laughed it off, but to him, it truly felt that way. I’ve never felt it that strongly myself, but I do know you can be drawn to a place. That sometimes you make choices that don’t seem logical — but they feel r...

Mijn werk met infraroodpanelen leerde me het verschil tussen korte golf, middellange golf en lange golf. Maar eigenlijk hoef je helemaal niets te weten over infrarood om te voelen of je met iemand op dezelfde golflengte zit, toch? Ik zit alvast op dezelfde golflengte met Denise Linn, die een boek schreef over energiekoorden. Zij gaat nog een stap verder: je kunt je verbonden voelen met iemand die duizenden kilometers verder woont. En dat gevoel beperkt zich niet alleen tot mensen — het kan er ook zijn tussen jou en een plek . Ik lees vaak over mensen die ergens aankomen en denken: hier ben ik al geweest, terwijl ze er nog nooit een voet hebben gezet. De plek voelt zó vertrouwd, dat het moeilijk uit te leggen is. Een nonkel van mij was er zelfs van overtuigd dat hij al eerder in Spanje had gewoond. Zijn vrouw lachte het weg, maar voor hem voelde het écht zo. Zelf heb ik dat nooit zo sterk ervaren, maar ik wéét wel dat je je aangetrokken kunt voelen tot een plek. Dat je soms keuzes maak...

I already knew, for a while. If my book wanted to grow the way I felt it – nourished from my deepest self, yet still with enough words, sentences, images – then I didn’t need to do more. I needed to do less. Trust. Trust. As if that theme kept returning to my path, gently and patiently, again and again. Because every time I let go and learn to trust what’s coming, things begin to flow. The most beautiful images rise to the surface on their own. They don’t push. They appear. Take the walking weekend with friends in Halle. My old self – dutiful, disciplined – would, knowing I was going away, have tried to ‘make up for lost time’ in advance. But that’s not how energy works. That’s not how my book wants to be written. That weekend, everything unfolded effortlessly. We “happened” to discover it was Heritage Day – a full tour was ready for us. We got the flyer at check-in, at Villa Servais. One of us suggested we follow the proposed route. And so we stepped together into the...

Ik wist het eigenlijk al langer. Als mijn boek wilde groeien zoals ik het voelde – gevoed vanuit mijn diepste zelf, maar toch met voldoende woorden, zinnen, beelden – dan moest ik niet méér doen, maar juist minder. Vertrouwen. Vertrouwen. Alsof dat thema steeds opnieuw, zacht en geduldig, op mijn pad werd gelegd. Want telkens wanneer ik het loslaat en leer vertrouwen op wat komt, begint het te stromen. Dan komen de mooiste beelden vanzelf naar boven. Ze dringen zich niet op. Ze verschijnen. Neem nu het wandelweekend met vrienden in Halle. Mijn oude zelf – plichtsbewust, gedisciplineerd – zou, wetende dat ik op weekend ging, vooraf geprobeerd hebben om ‘de verloren tijd’ in te halen. Maar dat is niet hoe energie werkt. Dat is niet hoe mijn boek geschreven wil worden. Tijdens dat weekend gebeurde alles vanzelf. We ontdekten ‘bij toeval’ dat het Open Monumentendag was – een volledige tour lag voor ons klaar. De flyer kregen we bij het inchecken in Villa Servais. Eén iemand ste...