Op 1 januari 1993 begon ik bij LCM, overtuigd dat dit mijn werkplek voor het leven zou zijn. Ik ben van nature trouw en loyaal, en in CM had ik de ideale werkgever gevonden. Mijn job als auditeur sloot perfect aan bij mijn studies en bood me de afwisseling die ik zocht – ik reisde het halve land rond en ontmoette talloze boeiende mensen. Collega’s uit alle hoeken van de nationale zetel, maar ook medewerkers van de regionale ziekenfondsen waar ik controles uitvoerde.
Toen mijn leidinggevende +2 startte, kreeg elke auditeur de kans om zich voor te stellen. Ik greep dit moment aan om hem in te lichten over de optimalisaties die ik vanuit mijn ervaring in het veld zag. Wat begon als een open gesprek, mondde onverwacht uit in een promotie. Ik werd verantwoordelijk voor mijn eigen collega’s. Ik was met verstomming geslagen – er was niet eens een vacature, en toch viel mij deze kans te beurt. Mijn enige eis? 4/5 blijven werken. Ik vroeg zelfs geen opslag, maar kreeg beide. Dankuwel!
Ik barstte van energie en had een heldere visie. De dienst moest draaien als een geoliede machine waarin iedereen optimaal kon schitteren. Mijn Franstalige overste zorgde voor een vlotte instroom van opdrachten, en ik liet de resultaten weer even soepel terugstromen. Ik had een instinct om mensen samen te brengen, hun sterktes te herkennen en ze op de juiste projecten in te zetten.
Een muur op mijn pad
Na enkele jaren vertrok mijn leidinggevende. Toen zijn functie vrijkwam, was ik ervan overtuigd dat ik de geknipte kandidaat was. De vacature las als een lijst van mijn kwaliteiten, maar toen zag ik dat ene detail… “Franstalig”. Dat was op te lossen, dacht ik.
Begin 2008 had mijn man zich in een nieuw avontuur gestort: een eigen onderneming in zonnepanelen. Zijn droom werd werkelijkheid en hij zette alles op alles. Zijn inzet was niet zonder resultaat. Opdrachten stapelden zich op en het werd stilaan duidelijk dat hij steun nodig had, vooral op administratief vlak.
Terwijl hij worstelde met de overvloed aan werk, worstelde ik met mijn toekomst. Ik voerde gesprekken met de directie, maar er kwam niet echt iets uit de bus. Geen plan, geen perspectief voor mij. De vacature ging online – en ik kon me geen kandidaat stellen.
Ik bleef worstelen, de frustratie groeide. Mijn intuïtie – die ik toen nog niet zo vertrouwde als nu – fluisterde dat dit niet meer mijn pad was. Maar ik begreep het niet.
De harde klap
Ondertussen werd de druk op mijn man opgevoerd. Hij werkte dag en nacht, en ik zag hoe hij steeds dieper wegzonk in de overload aan werk. Tot die ene avond.
Hij kwam thuis, lijkbleek. "Ik ben in slaap gevallen aan het stuur," biechtte hij op. Drie afritten voor de onze had hij aan de kant moeten stoppen, vechtend tegen de slaap, op zoek naar energie (snelle suikers). Maar het mocht niet baten. Op het allerlaatste stuk, vlak voor onze afrit, sloeg de vermoeidheid onverbiddellijk toe. De wagen raakte de vangrail meterslang. Hij ontwaakte net op tijd. Het had fataal kunnen zijn.
Pas toen brak er iets in mij. Dit had fout kunnen aflopen. Was dit de wake-upcall waar ik al die tijd voor weggelopen was?
Tot dan toe had ik geen weet van het Feathers, bricks en trucks, signalen dat het leven je geeft in verschillende gradaties :
• Feathers zijn de stille wenken – subtiele signalen die je richting geven.
• Bricks zijn de obstakels – de signalen die je niet langer kunt negeren.
• Trucks zijn de harde klappen – de momenten waarop het universum je dwingt om wakker te worden.
De feathers en bricks had ik genegeerd, maar de truck was onmiskenbaar. Dit was het keerpunt.
De sprong in het onbekende
Op 8/8/8 – een datum die symbolisch niet beter kon – stelde iemand een vraag die plots alles op zijn plaats deed vallen. In een fractie van een seconde wist ik het antwoord. Mijn toekomst lag niet langer bij CM.
Op diezelfde avond, op de dansvloer, bracht ik mijn man op de hoogte. Hij keek me aan, twijfelend of ik overmand was door de ambiance. Maar ik was helderder dan ooit. Op 10/8/8 stapte ik naar de directie, op 1/10/8 werkte ik bij Solled.
Eerlijk? Ik had altijd graag bij CM gewerkt. Dit was een scenario dat ik niet zelf had bedacht. Ik had nooit overwogen de sprong te maken van bediende naar zelfstandig ondernemer. Ik wist niet eens dat dit zaadje in mij geplant was. Maar toen het moment daar was, voelde het instinctief juist. De toekomst was onzeker, vaag – maar voor het eerst voelde ik me niet meer gekweld door enige twijfel.
Vanaf dat moment bewoog ik me in een ander energieveld. De menselijke interacties die me zo lagen, kon ik blijven toepassen, nu in de bedrijfswereld. Achter de schermen, met een ongeziene voorzichtigheid, bouwde ik verder. De transformatie was compleet.
Iedereen staat vroeg of laat aan kruispunten in het leven. De keuzes die ik moest maken, herken ik nu ook in de historische personages van mijn boek: worstelen, loslaten en vertrouwen op het onbekende...
Reacties
Een reactie posten