Doorgaan naar hoofdcontent

Een reis zonder plan, een ontmoeting zonder toeval.

 
Sinds 2020 staat bijna elke reis in het teken van mijn boek. Natuurlijk wil ik de sfeer van Italië proeven, de geuren van een stad opsnuiven, de warmte van de stenen voelen en de Franse wijn laten walsen in mijn glas. Hoe kan je anders een verhaal schrijven waar je de lezer meesleept tot in de hoeken van de Middelleeuwse straatjes ? 
Maar die ene reis, die was anders. Geen voorbereiding, geen plan. Deze reis was helemaal voor hem - een beloning na een lange en stevige revalidatie, waarin hij de perfecte patiënt was geweest.

En zo wandelden we door het hart van Rome. Of beter gezegd: ik wandelde, hij strompelde. De dag ervoor had hij een halve marathon gelopen - op zich al een prestatie, maar in zijn geval een mijlpaal. Vijf maanden eerder had hij zijn bekken gebroken. Waar de meeste mensen hun revalidatie rustig zouden aanpakken, zette hij een doel. Een stip op de kalender om naartoe te werken.

En nu waren we hier, doelloos kuierend door de smalle straten, zonder vastomlijnd plan. Tot het lot ons precies voor de etalage van een Thaïse massagesalon bracht. Het voelde als water in de woestijn, als balsem op een open wonde. We keken elkaar aan, voelden geen enkele twijfel en stapten naar binnen.

Wat volgde was een ervaring die we niet snel zouden vergeten. De masseuses behandelden ons met een precisie die ons versteld deed staan. Alsof ze niet enkel de spieren, maar ook de energieën in ons lichaam voelden en begrepen. Bij het masseren van onze voeten, wisten ze feilloos waar er blokkades zaten. Voor ons leek het magie, voor hen was het kinderspel.

Toen we buiten kwamen, voelden we ons als herboren. We keken elkaar aan en wisten het meteen : hier komen we terug ! Maar hoe onthoud je de weg in een wirwar van Romeinse straten ? We keken omhoog en lazen de straatnaam: 'Via di Gesù' - de Jezusstraat. Dat moest lukken. Nog steeds in een soort zalige roes sloegen we de volgende hoek om en lieten onze blik opnieuw omhoog glijden. Mijn hart sloeg een slag over.

'Via Santa Catharina da Siena'. De straat was genoemd naar Catharina van Siena, de mystica die een van de personages in mijn boek is !

In Roma stuit je op elke straathoek wel op een Kerk. En natuurlijk wist ik dat Catharina's lichaam in één van de Romeinse kerken opgebaard lag. Ik wilde haar niet opzoeken, deze keer niet, deze reis niet.
En toch had zij ons gevonden. Alsof het verhaal me leidde naar de plekken waar het verteld wil worden.
Soms hoef je geen plan te hebben. Soms brengt het leven je gewoon waar je moet zijn.



Labels:

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Healing walk

Sometimes the world stops— and at the same time, everything keeps turning. It happened a few days later. My head felt both empty and full. I went to the butcher’s — not because I craved meat, but because Mama and I had to eat. There was a queue. People chatted. The doorbell chimed every time someone walked in. The counter gleamed, cold and spotless. A child pressed its fingers against the glass and looked at me, almost teasing. I noticed, but didn’t respond. “What can I get you, madam?” The woman ahead of me hesitated. “Half a kilo of fine sausages, please.” Life, apparently, went on! Bluntly. Effortlessly. While mine had come to a full stop.  I walked home. On foot, like I so often do. Still recovering. Somehow I ended up on a path I knew, but hadn’t chosen. And right there, beneath an old weeping willow, it happened. My pace slowed until I stood still. He couldn’t have picked a more fitting place — grieving beneath a grieving tree. My heart quickened, yet I wasn’t afrai...
1 reactie
Meer lezen

Breathing

I arrive - as usual - with a delay. Not because I left too late, but because I was born without a GPS gene. From the message I receive on the way, I understand my appointment is with an Italian. The blonde man who greets me doesn’t look Italian at all - until he tells me he’s been living in Portugal for years. That explains it. The introduction happens in English. Two years of Duolingo haven’t quite prepared me for small talk in Italian. Fabio asks about my experience with breathing techniques. Proudly, I tell him about my yoga classes from ten years ago, where I learned to breathe through my belly. In hindsight… quite naive. I’m a total beginner. Fabio gently explores my intention: Do I want to learn techniques, gain insights, or rather - through breath - access the unconscious? I came looking for the unknown. So I choose the deep dive. That calls for total surrender — something Fabio wants to prepare me for thoroughly. He gives me a small taste of what’s to come. We...
Een reactie posten
Meer lezen

Ademen

Ik kom toe - zoals gewoonlijk - met vertraging. Niet omdat ik te laat vertrokken ben, maar omdat ik geen gps-gen heb.  Uit het berichtje dat ik onderweg ontvang, begrijp ik dat mijn afspraak met een Italiaan is. De blonde man die me verwelkomt ziet er allesbehalve Italiaans uit, tot ik hoor dat hij al jaren in Portugal woont. Opgelost. De kennismaking gebeurt in het Engels. Mijn twee jaar Duolingo Italiaans laten me nog niet toe om in het Italiaans te keuvelen. Fabio vraagt naar mijn ervaring met ademtechnieken. Fier vertel ik over mijn yogalessen van tien jaar geleden, waarin ik leerde om via de buik te ademen. Achteraf gezien is dit best naïef. Ik ben een complete leek. Fabio peilt geduldig naar mijn intentie: wil ik technieken leren, inzichten krijgen, of liever – via de ademhaling – het onbewuste terrein betreden? Ik ben gekomen voor het onbekende. Dus kies ik resoluut voor het diepe water. Dat vraagt om volledige overgave. Iets waarop Fabio me grondig wil voorbereiden. F...
Een reactie posten
Meer lezen