Een reis zonder plan, een ontmoeting zonder toeval.

 

Sinds 2020 staat bijna elke reis in het teken van mijn boek. Natuurlijk wil ik de sfeer van Italië proeven, de geuren van een stad opsnuiven, de warmte van de stenen voelen en de Franse wijn laten walsen in mijn glas. Hoe kan je anders een verhaal schrijven waar je de lezer meesleept tot in de hoeken van de Middelleeuwse straatjes ? 
Maar die ene reis, die was anders. Geen voorbereiding, geen plan. Deze reis was helemaal voor hem - een beloning na een lange en stevige revalidatie, waarin hij de perfecte patiënt was geweest.

En zo wandelden we door het hart van Rome. Of beter gezegd: ik wandelde, hij strompelde. De dag ervoor had hij een halve marathon gelopen - op zich al een prestatie, maar in zijn geval een mijlpaal. Vijf maanden eerder had hij zijn bekken gebroken. Waar de meeste mensen hun revalidatie rustig zouden aanpakken, zette hij een doel. Een stip op de kalender om naartoe te werken.

En nu waren we hier, doelloos kuierend door de smalle straten, zonder vastomlijnd plan. Tot het lot ons precies voor de etalage van een Thaïse massagesalon bracht. Het voelde als water in de woestijn, als balsem op een open wonde. We keken elkaar aan, voelden geen enkele twijfel en stapten naar binnen.

Wat volgde was een ervaring die we niet snel zouden vergeten. De masseuses behandelden ons met een precisie die ons versteld deed staan. Alsof ze niet enkel de spieren, maar ook de energieën in ons lichaam voelden en begrepen. Bij het masseren van onze voeten, wisten ze feilloos waar er blokkades zaten. Voor ons leek het magie, voor hen was het kinderspel.

Toen we buiten kwamen, voelden we ons als herboren. We keken elkaar aan en wisten het meteen : hier komen we terug ! Maar hoe onthoud je de weg in een wirwar van Romeinse straten ? We keken omhoog en lazen de straatnaam: 'Via di Gesù' - de Jezusstraat. Dat moest lukken. Nog steeds in een soort zalige roes sloegen we de volgende hoek om en lieten onze blik opnieuw omhoog glijden. Mijn hart sloeg een slag over.

'Via Santa Catharina da Siena'. De straat was genoemd naar Catharina van Siena, de mystica die een van de personages in mijn boek is !

In Roma stuit je op elke straathoek wel op een Kerk. En natuurlijk wist ik dat Catharina's lichaam in één van de Romeinse kerken opgebaard lag. Ik wilde haar niet opzoeken, deze keer niet, deze reis niet.
En toch had zij ons gevonden. Alsof het verhaal me leidde naar de plekken waar het verteld wil worden.
Soms hoef je geen plan te hebben. Soms brengt het leven je gewoon waar je moet zijn.